Pindakaas

Een jochie van amper drie turven hoog loopt de speeltuin in, borst vooruit, zak chips in zijn knuist. ‘Deze chips is nieuw’, roept hij bij het zien van de andere kinderen. ‘Nee hoor, die bestaan allang,’ zegt een meisje met twee vlechten en een roze trui. Om niet onder te doen voor het ruim een halve kop grotere grietje roept hij hard: ‘Ja, weet ik!’

Broodje pindakaas bestrooid met chipsHet meisje richt zich alweer tot de andere kinderen en roept: ‘We gaan beginnen en ik ben hem niet, ik ben hem niehiet!’, waarna ze wegrent. Het jongetje mengt zich tussen de overige kinderen die verdwaasd staren naar het klimrek waarop de roze vlek met vlechten klautert. Op dit veld geldt het recht van de sterkste.
‘Deze chips heb ik zelf gekocht’ probeert hij nog, maar de rest van de groep rent weg. Een grote jongen roept sportief: ‘Oké, dan ben ik hem wel.’

Het ventje kijkt zo gebiologeerd naar het klimrek dat hij vergeet om van zijn chips te eten.
De grotere kinderen zijn als apen op een apenrots. Hij is nog te klein om mee te klimmen,
maar veel belangrijker nog: hij moet zijn nieuwe chips goed vasthouden. Op de bruine
verpakking lees ik ‘pindakaassmaak’.

Het was de wens van mijn zoontje om in de vakantie te picknicken in dit speeltuintje. Het ligt op een paar minuten fietsen van ons huis. Behalve het klimtoestel is er een waterpomp en ruimte om te rennen. We kwamen hier al toen onze kleine vriend zélf drie turven hoog was.

Picknicken betekent ‘spelend eten’. Een grote hap nemen en dan met wangen vol pindakaasboterham wegrennen. ‘Nu ons toetje, mama?’ vraagt hij hijgend.

In een klein trommeltje zitten chocolaatjes met als thema herfst. Een boomstammetje, een beukennootje en een eikel. Hij kiest het stukje boom, die lijkt het grootst.
Langzaam loopt hij al chocola smikkelend langs de chipsjongen. Even verwacht ik een ‘Ik heb lekker chocola!’, maar daar voelt mijn zevenjarige zich inmiddels te oud voor.
Hij vergeet al proevend te rennen, de chocola wint het heel even van het spel. Daarna bungelt hij tussen de anderen aan het klimrek.

Ilse

Foto: Maxim Wermuth

Nog meer Ilse? blog-ilse
Meer weten over de kinder-apetrots ?

Dit bericht heeft 3 reacties

  1. Beste Francien,

    jouw opmerking, waarin je je afvraagt wat mijn tekst te maken heeft met MS kan ik begrijpen.
    Het was voor mij als schrijver voor MS-web een vraag die ik mijzelf stelde: ‘Mag ik stukjes schrijven die niet letterlijk over MS gaan?’
    Ik heb ondervonden dat het me deugd doet om te schrijven over de mooie momenten in mijn leven die maken dat het leven de moeite waard is. Het zijn de pareltjes op een dag waardoor ik MS even vergeet.
    Dit moment in de speeltuin was er ook zo één.

    Dit was ondertussen de 48ste tekst die ik schreef, je kunt ze allemaal teruglezen op msweb. In veel van mijn teksten schrijf ik over MS. Lees ze gerust eens door.

    Een vrolijke groet,
    Ilse.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *