Blog Ilse

Ik zou, en dat meen ik, heel graag eens één keer al hollend mijn jas aandoen. Terwijl ik roep: Ik kom!
Eerst een mouw, en dan tien passen later de andere mouw, en ondertussen waait de jas zo half achter me aan.

Blog Ilse: hollenMijn zoontje en ik gniffelen om deze kleine grote wens van de mol, een van de dieren uit ‘Misschien wisten zij alles’ van Toon Tellegen. Tussen het kreupelhout aan de rand van het bos deelt de mol zijn wens met de egel en hij geeft al snel toe dat die nooit uit zal komen, omdat hij niet echt kan hollen. Een sukkeldrafje lijkt het hoogst haalbare. Voor de egel herkenbaar; die kan ook niet echt hollen. ‘Dus’, zegt de mol, ‘zal ik nooit al hollend mijn jas aandoen. Nooit. Dat beloof ik je helaas.’ Waarna de egel en de mol in diep gepeins verzinken.

Dan, enige tijd later, ziet de egel de mol voorbijkomen en wat hij ziet lijkt wel op hollen, terwijl de mol bovendien zijn jas aanschiet. Iets verderop valt hij met een half aangetrokken jas uitgeput om en ligt dan breeduit op zijn rug naar adem te happen. De egel bekijkt de mol vol bewondering en zegt dan: ‘Dat zou ik ook wel eens willen: buiten adem zijn.’

De mol heeft groot gelijk. Gewoon tegen beter weten in rennend je jas aantrekken. Blijven dromen, af en toe een tikkeltje overmoedig zijn en nooit nóóit zeggen.

En daarom ga ik het binnenkort proberen. Binnenkort ga ik achter iemand aansnellen, diegene aantikken en zeggen: ‘Meneer, u vergeet uw sjaal!’ Misschien ben ik daarna buiten adem. Misschien val ik. Maar ergens op een straathoek zal iemand me bewonderend gadeslaan en zachtjes mompelen: ‘Dat zou ik ook wel eens willen’.

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *