ANOMALOCARIS

‘Als de spin acht poten heeft is hij geen insect want insecten hebben zes poten, oké? Dat is gewoon zo oké, want dat heb ik zo geleerd.’ Onze buurmeisjes knikken ernstig naar mijn zoon en zeggen bezwerend ‘Oké, de spin is geen insect!’ Tevreden tekenen ze verder. Mijn zoontje kriebelt met een potlood heel precies een anomalocaris, de buurmeisjes maken met roze en paarse stiften grote harten.

fanatiek springen op een trampolineHoe de dingen gelopen zijn blijft raadselachtig, maar het is een feit dat mijn kleine telg waarde hecht aan zo’n beetje alles waar ik vroeger snel doorheen bladerde in de encyclopedie.

De boekenwurm wil paleontoloog worden en hecht momenteel veel waarde aan waarheden. Als er voor zijn gevoel mee gesjoemeld wordt, verontrust hem dat. Het lukte ons niet om uit te leggen waarom men de klok met zomer- en wintertijd verzet. Want wie is ‘men’, als hij ons zelf de wijzers van de klok ziet verschuiven… ‘Júllie hebben de tijd verzet, ik heb het zélf gezien, jullie zitten mij voor de gek te houden, de tijd moet terug!’

De tekentafel is verlaten, het drietal springt nu op de trampoline. Ze veren elkaar hoog de lucht in waardoor ze boven de schutting uitkomen. De lange haren van de buurmeisjes wapperen omhoog. Dit moet een grappig gezicht zijn voor de buren in de omringende tuinen, die drie kinderkopjes en al dat haar.

Voor mij en mijn zoon is de trampoline geen springplek maar een uitbeeldplek waar we
onbekommerd dieren nadoen, rollend, vechtend, een winterslaap houdend, kruipend en kroelend. Daarin vinden we elkaar, het genot van heel precies gedrag nadoen.
Het is m’n vak, acteren, normaal gesproken gaat het vanzelf. Maar op onze trampoline word ik uitgedaagd. Want hoe doe je een anomalocaris na? Met – let op, tip van mijn zoon! – de klemtoon op nó.

En zo zit ik me zomaar te verdiepen in deze vreemde garnaal. ‘Zwom door het water met beweegbare flapachtige verlengingen op het lichaam. Kon met twee uitzonderlijk behendige grijpers zijn voedsel vangen.’

Kijk, daar kunnen we wat mee! En doordat de fossielen slechts doen vermoeden dat ie er zo uitzag, heb ik totale vrijheid voor een eigen interpretatie.

Foto: Maxim Wermuth

Ook zo benieuwd wat een Anomalocaris is? Klik hier 😉
Nog meer lezen van Ilse… dan moet je hier zijn.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *