Vandaag zaten we met een aantal mensen bij elkaar en kwam het gesprek op ouder worden met MS. Ik gaf aan dat ik daar nu echt niet aan moet denken. John heeft nu veertien jaar de diagnose MS en ik merk dat het nu al intensiever en zwaarder voor mij is dan destijds het geval was. Natuurlijk tellen ook de jaren mee dat ik hiermee te maken heb maar ook dat ik letterlijk veertien jaar ouder ben nu.

bloemenIk til nu met gemak de rolstoel in en uit de auto. John een berg op duwen wordt al steeds zwaarder. Veertien jaar geleden lachte ik erom, nu kijk ik of ik deze misschien kan ontwijken. Alweer een keer extra de badkamer of het toilet poetsen omdat het niet goed is gegaan was enkele jaren geleden geen extra moeite, nu word ik daar steeds vermoeider van. John optillen als hij gevallen is was nooit een probleem maar wordt nu toch steeds zwaarder. Steeds vaker moet ik zeggen dat het niet lukt en zo zijn er diverse voorbeelden te noemen. Het gaat allemaal nog wel maar toch wel moeilijker dan veertien jaar geleden.

Wat als we nog eens veertien jaar verder zijn en ik tegen de zestig loop? En dan heb ik het nog niet eens over nog verder in de tijd. Natuurlijk is dan de vraag of John dan niet te veel beperkingen heeft gekregen om nog thuis te kunnen wonen, maar in het gesprek gaan we ervan uit dat dat niet het geval zal zijn.

Ik geef aan dat ik daar zo min mogelijk aan denk. Dan zou John naast alle beperkingen die MS met zich meebrengt ook nog klachten hebben die ieder ouder wordend mens krijgt. En ik dus ook.

Wat schreef ik hierboven ook al weer? Dat ik met gemak de rolstoel in en uit de auto til? Grote kans dat dat dan niet meer gaat, zeker gezien het feit dat ik nu al zwakke plekken in mijn rug heb en daar rekening mee dien te houden. Niet meer met de auto weg kunnen en dus maar met het openbaar vervoer gaan. Dat lukt nu al niet voor John omdat hij prikkels niet goed kan verwerken. Ik moet er niet aan denken dat hij dan dus maar binnen zou zitten. We reizen zo graag en ontdekken zo graag zo veel; zij het met heel veel voorbereiding en organisatie.

En dan moet ik ook nog maar hopen dat ik verder gezond blijf, want ik heb zeker geen partner die voor mij kan gaan zorgen. Misschien is het doemdenken; normaliter denk ik er ook niet aan. Maar realistisch gezien is het wel de toekomst als we beiden oud worden.

Geen fijne gedachten dus.. Als het over veertien of twintig jaar minder is dan is dat een goede reden om nu maar zo veel als mogelijk te genieten. We hebben net vakantie gehad en musea bezocht, we zijn lekker uit eten geweest, we hebben heerlijk gewandeld met de honden, hebben leuke dagjes uit gedaan, lekkere lunches gehad, gegeten met vrienden; kortom veel dingen om van te genieten.

Tja dat doemdenken geeft me nog meer reden om voor de komende maanden weer leuke dingen op het programma te zetten. Ik zal als ik ouder ben heerlijk terugkijken op een fantastisch leven en kunnen zeggen: ik heb het gedaan, in plaats van: dat had ik graag willen doen.

Fantastisch dat de MS van John mede bijdraagt aan het ondernemen van actie en het niet uitstellen van dingen.

Ilona

Fotografie: Ilona Hameleers