(Blog Ilona)

Vandaag las ik het interview met Kris Jacobs in de MSzien. Het heeft veel indruk op me gemaakt. Het artikel gaat over een man, drie jaar ouder dan John, die voor euthanasie kiest.

150629-ilona-herkenningIk begon te lezen en bleef maar lezen, later ook samen met John. Ik heb het artikel aan John voorgelezen en we hebben er samen over gesproken. Beiden herkenden we dezelfde dingen uit het leven van Kris. Hoe ook Kris nog voordat de diagnose was gesteld de weg kwijt raakte en niet meer wist hoe hij thuis moest komen. Ook bij John is dit voorgevallen. John was voor ons bedrijf naar een klant geweest en wist totaal niet meer hoe hij thuis moest komen. Dit terwijl het een weg was die hij wel kon dromen.

Ook bij hem werd dit door de artsen neergezet als iets anders dan MS: ‘Je hebt je eigen bedrijf en neemt daarmee te veel hooi op de vork. Het zit tussen je oren.’ Door dit en andere soortgelijke voorvallen was ook John opgelucht toen hij vijf jaar later de diagnose MS kreeg. Eindelijk erkenning van wat er met zijn lijf gebeurde. John liep, net zoals Kris, toen ook al slecht.

Ook John heeft helaas ten gevolge van MS een arbeidsconflict gekregen en kwam mede daardoor in de WAO terecht. Wat doet dat enorm veel pijn als je op deze wijze, zoals door Kris wordt omschreven, wordt afgeserveerd met daarnaast als gevolg een grote inkomensachteruitgang. Om dat alles een plek te geven, dat is een proces van jaren.

Het schrikt me af dat het stuk van Kris zo herkenbaar is. Vroeger las je dit soort dingen en dacht: ‘gelukkig hebben wij dat allemaal niet.’ Nu is er dus herkenning. Ook dat is soms confronterend. Het verhaal van Kris gaat verder in de volgende MSzien en ik ben erg benieuwd wat nu maakt dat hij voor euthanasie kiest.

Euthanasie, een beladen onderwerp dat voor veel mensen nog taboe is. Nee, gelukkig niet op ons van toepassing of iets waar we nu mee bezig zijn maar ik kan het me zo goed voorstellen. Het lijkt me vreselijk als je voelt en ervaart hoe je achteruitgaat en dan zeker op cognitief gebied. Ik vind het al moeilijk genoeg om te zien bij John. Hoe moeilijk is het dan om dit bij jezelf te ervaren,  als je zo vol in het leven en de gemeenschap staat zoals John – en ik denk ook Kris – dat doen.

Ik kan me iedere keuze voorstellen en daar respect voor opbrengen. Maar ik ben wel ontzettend blij dat John nog kan genieten en zijn levensvreugde kan halen uit onze vakanties. Ook onze vakantie in Austin, Texas, was weer een geweldige ervaring. En natuurlijk zijn er zo nog een heel aantal andere dingen in zijn leven. Ik hoop dat ik (nog) geen herkenning ga vinden in het euthanasie verhaal.

We hebben voor vaderdag foto’s laten maken van ons gezin en van de kids alleen. Ik kijk ernaar uit te zien hoe veel plezier hij kan hebben bij het uitzoeken van de foto’s.

Ilona

» Naar MSzien nr 2, 2015 met artikel met Kris Jacobs

Fotografie: Ilona Hameleers