(Blog Ilona)

Een vriendin van mij, eveneens met partner met MS, heeft zeer recent een verandering doorgemaakt in haar leven. Haar partner is elders zelfstandig gaan wonen. Nogal een verandering van hun beider levens dus. Ze hebben een oplossing gevonden die denk ik voor beiden goed is. Ik bewonder de wijze hoe deze keuze tot stand gekomen is en hoe zij betrokken blijven bij elkaars leven.

blog-150610-ilona43Het kwam ter sprake wanneer je nu zo’n keuze maakt. Hoe maak je die en wie doet dat? Zeker voor de partner een zeer moeilijk onderwerp. Bijna een taboe. De betrokkenheid die je voelt bij je partner is zo groot. Maar wanneer zeg je: ‘‘nu is het genoeg? Nu kan ik het niet meer. Nu wordt het teveel en moeten we andere oplossingen gaan zoeken en vinden.’’

Bij trouwen wordt gezegd: in goede en in slechte tijden en tot de dood ons scheidt. Hoe veel verder gaat dit daadwerkelijk in de praktijk. In relaties waarbij iemand een chronische ziekte heeft is het echtscheidingspercentage aanzienlijk hoger dan bij “gezonde” mensen. En het percentage stijgt naarmate de beperkingen erger worden. Maar daarnaast scheiden er sommige ‘gezonde’ mensen voor minder van elkaar.

Als ik het houd op MS is het zo moeilijk om hier ook maar iets van een zinnig antwoord op te kunnen geven. Ik denk dat het belangrijk is om te vechten voor je relatie, maar anderzijds dien je ook dicht bij jezelf te blijven. Iedereen heeft recht op geluk, wat iedereen weer anders invult.

De ziekte MS is zo ontzettend divers. Op welke leeftijd komt de diagnose, in welke levensfase zit je, zijn er al kinderen of komen die er nog? Maar ook de tijd die je al te maken hebt met beperkingen. Ik kan me goed voorstellen dat je meer energie en kracht zult hebben als je daar bijvoorbeeld net een jaartje mee geconfronteerd wordt (en de daarmee gepaard gaande zorg voor je partner) dan dat dit al tien jaar het geval is. Ook de mate van beperkingen is daarin denk ik bepalend. Laten we ook niet vergeten in welke gemoedstoestand de partner en jijzelf zijn. Daarnaast kan het zo zijn dat de MS langzaam maar zeker erger wordt en de beperkingen groter. Je groeit er als het ware in en de grenzen worden vager en moeilijker te stellen.

Kortom; wel een issue die bij partners leeft of kan leven. Ook ik heb hier natuurlijk mee te maken. Ook wij hebben dit besproken en spreken hierover. Zeker nu de beperkingen bij John ook erger en ingrijpender zijn geworden. Ik ben dankbaar voor de hele goede basis die wij samen hebben en het feit dat de gemoedstoestand van John goed is en hij eruit wil halen wat erin zit. Maar dat neemt niet weg dat wij misschien ook met beperkingen te maken krijgen waar ik zelf niet mee uit de voeten kan. En ook ik ervaar dat ik geen achttien meer ben en al heel wat jaartjes onderweg ben met de MS van John.

Niemand kan advies geven in deze dingen, je kunt enkel naar je gevoel luisteren. Nu kunnen we zogezegd de wereld nog aan en gaan we nog heerlijk samen ver op vakantie. Ik bekijk het per dag, dat houdt het voor mij overzichtelijk. Ik kan genieten van het nu en wat wij samen hebben.

Ilona

Fotografie: Ilona Hameleers