Wensen

Op het strand van Ameland was hij als zuigeling aangespoeld.
Overboord gegooid, op een reddingsboei gebonden…

‘De vondeling van Ameland’, door Boudewijn de Groot. Zo’n 18 jaar geleden heb ik die tekst in mijn kop gestampt voor een individueel optreden op een open avond van het koor waar ik lid van was. Kunnen staan en uit volle borst meezingen was toen nog mogelijk. Het stampen van de tekst is kennelijk dusdanig succesvol verlopen dat ik slechts bij het woord Ameland het geheel als uit het niets zo weer oprakel.

20220401 blog geert jan wensenToen ik mij begin januari vorig jaar bij Stichting De Hinkelaar aanmeldde om eind augustus een week naar het eiland te gaan, zou dit wegens corona eerder niet dan wel doorgaan, vermoedde ik op dat moment. Maar het toenemende vertrouwen in de loop van de maanden destijds werd begin augustus definitief bevestigd, waarbij de tekst als uit het niets zich weer verankerde in mijn hoofd. Daar bleef het, zelfs toen er een tweede riedel bij kwam.

Ik ga zwemmen in Bacardi Lemon.
Een
echte tijger is niet te temmen…

Een razend populair liedje dat, hoewel een muzikaal dieptepunt, ook in het hoofd blijft hangen.

Dat niets vanzelfsprekend is weet ik als geen ander. Toch neigde ik daar tegenin te gaan. Met dezelfde stichting was ik vorig jaar naar Texel geweest, waarbij enkele grensverleggende activiteiten op het programma stonden. Ook tijdens dit verblijf op een eiland wilde ik met mijn hoofd de golven voelen en op een duofiets zitten. Bier en bitterballen bij een strandtent is eenvoudig te realiseren, maar dat andere?

Dit keer ging ik blokarten, noem het strandzeilen. Vanaf daar waar het pad overging in strand, de rolstoel moest achterblijven, werd ik met een speciale tilmat door tien armen achterin een stoere auto geplaatst. Om de achterklep te kunnen sluiten werden mijn benen maar naar binnen gepropt. Oh, wat zat ik lekker, maar alles voor een hoger doel! Tien minuten later werd ik voor enkele seconden verlost, maar al snel met ducttape en spanbanden aan een driewiel-karretje vastgemaakt. Mijn stuurvrouw nam plaats en samen vlogen we snoeihard over het strand.

Als ik later die week in een soort rolstoel zittend golven over mij heen en in mijn neus krijg smaakt de zee weer vies en lekker tegelijk. Ook mijn wens om met een duofiets op pad te gaan ging door. Met enige inventiviteit, de bekende ducttape en vooral een persoonlijke drive werd het mogelijk, ook al kon ik absoluut niet prettig zitten. Maar daardoor liet ik mij dus niet tegenhouden!

De goede herinnering aan alles blijft, ook al moest ik vier dagen na thuiskomst met enorme koorts naar het ziekenhuis. Iemand vroeg aan mij of het klopt dat ik iedere keer als ik weg ben geweest ziek wordt, blaasontsteking bijvoorbeeld. Of zelfs naar het ziekenhuis moet, zoals dit keer met een niersteen en alle gevolgen van dien.

Jeetje, dat zou best wel eens kunnen kloppen, ik hou het niet bij. Wil het eigenlijk ook niet weten. Zou ik mij erdoor laten tegenhouden en maar thuisblijven? Ik wil nog wel op pad kunnen gaan. Heb nog wensen zat.

Of is dat mijn kop in het zand steken?

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.