ʽWat leuk om jou hier te zien. Dus je durft het wel weer aan om zo alleen, zonder begeleiding, op pad te gaan?ʹ Die zondagmiddag kom ik ergens onderweg een bekende tegen. ʽWeet je dat ik daar nauwelijks over heb nagedachtʹ, antwoord ik met een leugen. Eigenlijk schaam ik me.

20220304 verstandig blog Geert Jan MSwebOnlangs was het lekker weer, dus ook ik wilde de buitenlucht opzoeken. Vanaf mijn rechterschouder sprak een engeltje mij toe om dat niet te doen. Immers, door fysieke achteruitgang en de recent ervaren frustraties ga ik tegenwoordig liever niet meer zonder begeleiding eropuit. Zoals verwacht probeerde daaropvolgend vanaf mijn linkerschouder een duiveltje mij om te praten: ’Leef! Doe waar je zin in hebt.ʹ De uitkomst van deze redetwisterij, die echt wel een tijdje duurde, was dus dat ik toch maar even de deur uitging.

Nu, achteraf is het makkelijker om verstandig te praten, sta ik nog steeds in een soort van spagaat rond dit dilemma. Wat zou op dat moment de juiste keuze zijn geweest. Enerzijds wil ik mijzelf echt niet opsluiten in mijn appartement, inclusief een balkon van zes vierkante meter buitenlucht. Daartegenover staat de werkelijkheid van gevangen zijn op een fietspad. Alle vrijheid om te gaan waarheen ik wilde, maar desondanks geen kant op kunnen, omdat ik niet met mijn kin bij de joystick kan.

Die betreffende middag ging ik ondanks de twijfel toch maar naar buiten. Nog voordat ik de voordeur passeer hoor ik het engeltje haar best blijven doen om mij thuis te houden. Maar ik zat goed in mijn stoel, dus gaan met die banaan. Voor de zekerheid nam ik de route over dat goed geasfalteerde en ellenlange fietspad. Wat kon mij nog gebeuren, dacht ik.

Nauwelijks tien minuten later kwam ik dus iemand tegen. Hé hallo, klepperdeklep. Ik vermoed dat er achter haar vriendelijke woorden ook een stuk cynisme schuilt. Feitelijk legt de vrouw met wie ik praat een behoorlijk teer punt bloot. Het is een confrontatie met mijn eigenwijsheid, want wie verkondigt overal dat hij liever niet meer alleen op pad gaat? Desondanks vertel ik ook tegen haar goed in mijn rolstoel te zitten, mij veilig te voelen en dus begeleiding niet nodig te hebben.

Net op dat moment moet ik niezen, waardoor er een soort van schokgolf door mijn lichaam gaat. Als ik even later weer alleen ben en verder wil gaan, blijk ik niet meer bij mijn kinbesturing te kunnen. Met een onooglijke moeite besluit ik weg te gaan om pas drie kwartier later thuis te komen. Oh, wat was ik vrolijk! Dit doe je nooit meer, sukkel.

Enkele dagen later wacht er een bezoek aan de huisarts. Die ochtend komt ook een pgb-er voor huishoudelijke ondersteuning. Verstandig geworden door bovenstaand avontuur, timmer ik alle risico’s dicht. Ik vraag de pgb-hulp om mee te gaan, besluit ik vooraf. Maar uiteindelijk besluit ik toch maar alleen op pad te gaan. Het is maar tien minuten rijden en ik zit goed in mijn rolstoel. Bovendien is het zonde van mijn pgb-budget, redeneer ik nogal krom.

Er ging gelukkig niets fout onderweg. Dat ik eigenwijs ben moge duidelijk zijn. Verstandig zijn is best wel lastig.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *