Tekort

‘Eigenlijk is het wel mooi dat jij je tijd hieraan besteedt,’ hoor ik van de vrouw achter mij. Mijn eerste gedachte is dat dit niet meer dan logisch is. Maar zoals wel vaker, na even laten bezinken volgt er een reëler antwoord. Het is inderdaad niet vanzelfsprekend dat een persoon in mijn situatie zijn tijd buiten de deur besteedt aan wat ik doe op dat moment. Ook al is het puur eigenbelang.

tekort-blog-geert-jan-230120Met een PGB-begeleidster ben ik aan het wandelen. Absoluut, ik verpieter niet, maar zoveel kom ik tegenwoordig niet meer buiten. Gewoon, omdat ik dat niet meer aandurf. Als er zich een mogelijkheid aandient ga ik dus graag op pad. Voor een frisse neus, voor boodschappen. De motivatie voor het doel is deze ochtend eerlijk gezegd niet groot, maar het belang is sterker. De afgelopen weken ben ik enkele malen met affiches en ander materiaal op pad geweest om zoveel mogelijk bekendheid aan Fokuswonen en het werk van ADL’ers te geven. Wie weet lukt het om daarmee nieuwe medewerkers binnen te hengelen.

Zoals ik wel vaker heb meegemaakt is er tegenwoordig bij Fokus een tekort aan medewerkers. Extremen als pyjamadagen, ‘s nachts steunkousen aan moeten laten of niet kunnen douchen ken ik nog niet, maar het tekort is merkbaar. De eigen regie over het leven, waar Fokus voor staat, komt iets vaker in het geding. Misschien moet ik het anders zien en is de huidige situatie niet anders bij andere zorgvoorzieningen.

De zorg die ik de afgelopen jaren mocht ontvangen en dan met name de vanzelfsprekendheid, is echt een luxe te noemen. Bijvoorbeeld iedere ochtend kunnen douchen, bij intensieve assistentie altijd twee medewerkers en nauwelijks wachttijden. Toen inmiddels zo’n tien jaren terug de toekomst van Fokuswonen werd bedreigd kwamen er zelfs uit de Tweede Kamer geluiden dat Fokuswonen het ultieme voorbeeld was van hoe de zorg eruit zou moeten zien. Mede daardoor werd de lucht weer helder.

Misschien naïef, maar ik maakte mij nooit echt zorgen. Al was er een personeelstekort, wat een serieus beperkende factor was en voor ons cliënten op die momenten flink balen, het zou wel weer goed komen. Ook anno nu wil ik dit hopen, maar met de huidige achtergrond durf ik daar niet meer zo makkelijk over te denken. Het tekort is immers overal. Het gas is schaars, met flinke energierekeningen en ook duurdere boodschappen als gevolg. Ook zijn er te weinig woningen. En dan is er natuurlijk het gebrek aan voldoende personeel in allerlei sectoren. Voor mij vooral te merken in de zorg en het taxivervoer.

Hoe gewoontjes het woordje tekort ook klinkt, het zou inmiddels wel eens uitgeroepen kunnen zijn tot het ’woord van het opgelopen jaar’. Zo’n twee jaar geleden was het ergens een tekort aan hebben binnen Nederland bijna onbestaanbaar. Toch? Voor ver daarbuiten is het helaas zo triest dat het hebben van een tekort aan iets eerder gewoonte dan uitzondering is. Tekort aan voedsel, water, geld of humanitaire hulp.

Mensen met verstand van zaken waarschuwden eerder wel voor tekorten in de nabije toekomst, dus ook in Nederland. Maar dat dreigend tekort aan neerslag, gas, huizen of personeel bleef voor mij een ver-van-mijn-bed-show.

Ook bij jou?

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *