Tegenzin

Of het een algemeen bestaande uitdrukking is, dat weet ik eigenlijk niet. Wel dat achter deze woorden nou niet bepaald een vrolijkheid schuilgaat. Zo zong Prince in ‘Sometimes it snows in april’ over het rouwen om een overleden vriend en vertelt Google dat Janneke Siebelink in haar roman ‘Soms sneeuwt het in april’ schrijft over identiteit en het allesbepalende verleden van haar moeder.

thumbnail_blog-geert-jan-220708-tegenzinDie middag klinkt Prince in mijn hoofd en ik zing met hem mee. Spontaan ging dat trouwens niet. Buienradar had het immers al aangekondigd, maar daarop anticiperen was ik vergeten. Vlak voordat ik weg wilde gaan naar de bijeenkomst, kwamen opeens de vlokken massaal naar beneden dwarrelen. Voor een taxi reserveren was het nu te laat. Waar ik heen moest was hooguit 10 minuten verderop. Maar in mijn eentje op pad gaan, dat doe ik liever niet. Laat staan met dit rotweer.

Mijn ziekte is er niet beter op geworden. De zelfstandigheid dus ook niet. Maar thuisblijven was echt geen optie. Dan maar goed inpakken, verstand op nul en bikkelen. Halverwege, toen ik net mezelf een compliment aan het geven was, sloeg mijn rolstoel opeens uit. Spoedig veranderde ik in een sneeuwpop. Binnen no-time waren er behulpzame mensen, maar uitleggen aan onbekenden hoe mijn rolstoel door hen te bedienen is, is niet eenvoudig.

Het sneeuwde dan wel, april was het nog niet. Behalve vlokken hing er ook een negativiteit in de lucht. Zo ervaarde ik dat, want deze donderdagmiddag 31 maart zou mij mijn levensgeluk worden afgenomen. Zeer waarschijnlijk zou in het wijkcentrum door de aanwezige medewerkers en cliënten van het Fokusproject waar ik woon, worden besloten om het kunnen maken van tijdsafspraken voor assistentie af te schaffen, in ieder geval om het eens te proberen.

Het principe van Fokus is dat een cliënt om assistentie kan vragen. Om meer zekerheid te bieden, kunnen er afspraken op tijd gemaakt worden. Eind vorig jaar vond er ook al zo’n dialoog plaats. Toen spraken wij over werkdruk voor de ADL’ers. Over de daaruit voortvloeiende suggestie om werken met tijdsafspraken af te schaffen, zou een volgende keer worden beslist.

De dag des onheils was aangebroken. Zo dramatisch als het klinkt, zo ervaarde ik dat aanvankelijk dan ook. Nou ja, iets minder heftig misschien. De bui zag ik al aankomen, want uit een enquête die ik had laten rondgaan onder alle betrokkenen was een waslijst aan voordelen en zeker ook nadelen ontstaan. Maar bijna iedereen wilde het wel proberen. Het doemscenario van lang moeten wachten kon ik maar niet loslaten.

De enige reden dat ik ‘s ochtends op tijd opsta, is omdat ik dan het meest productief ben. Daarom had ik iedere ochtend om 7:15 u een afspraak staan. Verschillende ADL’ers hebben mij ervan proberen te overtuigen dat de cultuurverandering allemaal wel mee zal vallen, als ik maar blijf oproepen op de tijden als zoals ik altijd al deed. Het personeel is er waarschijnlijk wel.

Tot nu toe hebben ze gelijk, wat mijzelf betreft. Na evaluatie is er onlangs besloten om deze nieuwe manier van werken voort te zetten.

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *