Teennagels

‘Je wilt toch niet zeggen dat jij wel de teennagels van andere cliënten knipt?’

Met deze retorische vraag reageer ik op een mij nogal verbazende mededeling. Misschien agressief klinkend, maar dat is zeker niet zo bedoeld. De situatie is dat een zorgverleenster, sinds kort hier werkzaam, mij helpt met douchen en openlijk constateert dat mijn teennagels eigenlijk iets te lang zijn. Dit misschien onsmakelijk klinkende feit kan ik niet ontkennen en met lichtelijk schaamrood op de kaken geef ik dit toe, daarbij schermend dat ik nou eenmaal niet goed naar mijn voeten kan kijken.

Meteen daarop neem ik mijzelf, voor de zoveelste keer, voor om de pedicure te bellen. Met dat ik onderwijl mijzelf afvraag of ik daar in deze tijd überhaupt nog wel terecht kan, biedt de medewerkster mij aan om mijn teennagels te knippen.

voetverzorgingHeel aardig, maar dat hoeft niet. Ik leg uit dat dit ook niet mag volgens de reglementen van Fokuswonen. Zorgmedewerkers vertelden jaren geleden al dat de nagels van mijn grote tenen te hard zijn.

Ook al heb ik nog een speciaal tangetje gekocht, ik moest de betreffende hulp maar bij een pedicure gaan zoeken. Een tweede medewerkster, ook in mijn badkamer aanwezig, vertelt dat zij de teennagels van andere cliënten wel knipt, mits deze personen geen diabetes hebben.

De laatste uitspraak doet mij verbazen en ik voel onrecht in mij opborrelen. Alleen geen diabetes? Dus wel bij MS? Daarop volgt bovengenoemde vraag. Het is een enigszins discutabele reactie van mij, dat voel ik, dat weet ik. Er is immers een reden waarom ik niet meer geholpen kon worden bij betreffende hulpvraag.

Trouwens, naast mijn harde teennagels zijn mijn benen ook bewerkelijk. Ze schieten alle kanten op bij aanraking door een nagelschaartje. Deskundigheid is hierbij wel op zijn plaats.

Toch overheerst de misschien kromme gedachte dat ik betaal voor een pedicure, terwijl het ook aan zorgverleners gevraagd mag worden. Alsof het hebben van diabetes de enige voorwaarde is dat men geen nagels bij cliënten mag knippen. Hier gaat iets fout. De optie dat de betreffende medewerkster iets te beperkt was in haar mededeling, wat bij latere navraag bleek te kloppen, kwam niet in mij op. Toch blijven mijn bedenkingen en ik zal advies vragen aan de pedicure. Objectief of niet. Tot zover het onsmakelijke deel van het verhaal.

Gelukkig kon ik een kleine week later al bij haar terecht. Het is de categorie medisch noodzakelijk waar ik onder val, zou mij worden duidelijk gemaakt. Een bekwame vrouw en haar praktijk is van deur naar deur nog geen honderd meter verderop.

Toch zag ik er wel tegenop om naar haar te gaan. Niet alleen omdat het op het moment dat ik moest vertrekken om op tijd te zijn, flink regende. Dan kon die honderd meter heel lang duren.

Het was vooral het tijdstip waarop ze alleen dan nog plaats voor mij had. Voor de keuze staan om 14.30uur of nog enkele weken wachten, was moeilijker dan het lijkt. Mijn dagelijkse siësta is voor mij enorm belangrijk. Meer dan ik zelf zou willen toegeven.

In haar praktijk wiebelen mijn benen enthousiast. Het is mij meer dan duidelijk dat een pedicure noodzakelijk is.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *