Spelen

Onlangs, tijdens een melancholische bui, overzag ik de afgelopen 25 jaar. Van een werkende, sportieve man veranderde ik in een niet werkend lichaam met daarbovenop een hoofd met een gelukkig nog wel levenslustig karakter en een sportief brein. Dat laatste moet ik inmiddels wel wat afzwakken, want behalve dat ik ook wat ouder wordt, heeft de MS steeds meer invloed op mijn hersenen en alles wat daaruit voortkomt.

thumbnail_blog-geertjan-220513-spelenDaar waar ik tegenwoordig woon is feitelijk onlosmakelijk hieraan verbonden. 18 jaar geleden kwam ik hier met mijn gezin vlakbij wonen. Na een scheiding ging ik aanvankelijk een paar straten verderop wonen, maar toen mijn lichaam om steeds meer zorg vroeg ben ik zo’n 12,5 jaar geleden hier bij Fokus gaan wonen. Dit alles, geloof het of niet, speelt zich af in een gebied met een diameter van zo’n 400 meter.

In dit gebied bevindt zich ook basisschool De Wendakker, waar mijn twee dochters op zaten en waar ik zelf ook veel actief ben geweest. Deels arbeidsongeschikt zat ik al in de Oudervereniging en eenmaal volledig afgekeurd kon ik wat voor de school betekenen door de tweewekelijkse nieuwsbrief samen te stellen.

De hierboven genoemde melancholische bui werd aangewakkerd doordat ik met een pgb-hulp langs die basisschool liep. Het was rond 10:45 uur en terwijl ik spelende kinderen op het schoolplein hoor moet ik denken aan de tijd dat ik hier actief was. Daarover schreef ik trouwens onderstaande column in de wijkkrant.

Vorige week moest ik ‘s ochtends even op De Wendakker zijn. Het waarom doet er eigenlijk niet toe. Het had trouwens iedere andere basisschool kunnen zijn. Bij aankomst zag ik een leeg schoolplein, maar was het bijna tijd voor pauze. Speelkwartier heette dat vroeger. Of nu nog steeds? Na binnenkomst hoorde ik een bedompt geroezemoes. De gangen waren nog leeg, maar achter de ramen van de lokalen was het duidelijk dat de kinderen bijna naar buiten gingen.

Als ik niet veel later de school weer verlaat, meng ik mij tussen spelende, schreeuwende, rennende of klauterende kinderen. Aandoenlijk, altijd leuk om te zien. Heel even laten sommigen zich afleiden wanneer ze mij in mijn rolstoel zien. Maar na het passeren hoor ik achter mijn rug dat het spelen weer net zo makkelijk wordt hervat. Uit het niets komt ’Loesje’ bovendrijven: ‘Wat er ook speelt in een land, laat het vooral de kinderen zijn’.

Wanneer ik ‘s middags in een supermarkt ben, word ik weer aan het spelen op het schoolplein herinnert. Voor mij bij de kassa staan twee kinderen. Twee flesjes energydrink, een pak koeken en een zak chips worden met een bankpasje afgerekend. Dit zie ik natuurlijk wel eens vaker, maar ook dit keer kan ik het niet rijmen met de leeftijd die ik ze geef. Sterker nog, het irriteert me eigenlijk.

De kinderen op het schoolplein die ochtend waren wel wat jonger dan die twee, maar dit waren ook basisschoolklanten, hooguit jong uitgevallen brugklassers. Even later zie ik een groepje kinderen gezellig samen zwijgen; allen naar een eigen smartphone turend. Ook hier heb ik een mening over, maar twijfel tegelijk. Heb ik wel een reëel beeld van de moderne tijd? Is gewoon spelen misschien juist achterhaald?

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *