Plaatjes

Het idee kwam zeker weten van haar en ik mocht meeliften.

Volgens mij waren wij destijds een keer bij mij thuis en kwam tijdens de koffie al pratende het plan ter sprake. Ze had het maken van een fotoserie voor ogen. Met afbeeldingen rond mensen met een beperking, maar dan ietsjes anders.

Nadat Naomi alles verteld had was ik enthousiast; ‘nee’ was gewoonweg geen optie. Zij en ik zijn lid van toegankelijk Zwolle, een belangenvereniging voor mensen met een beperking. Deze creatieve uitspatting zagen wij als een ludieke manier van aandacht vragen voor deze doelgroep.

blog-geert-jan-plaatjes-20220624Het ging dus om het vastleggen van mensen die ondanks een beperking op hun manier gewoon deelnemen aan de samenleving. Aangevuld met eigen creativiteit doemden via internet voorzichtig al enkele beeltenissen achter mijn ogen op.

Zo verliep, volgens mij althans, het verhaal achter dit fotoproject. Toch twijfelde ik. Niet dat dit ook maar een beetje belangrijk is, maar hoe zat het ook alweer? Het ging anders, bleek toen ik het Naomi vroeg. ‘Het was inderdaad tijdens de koffie bij jou. Wij kregen het over in een rolstoel model zitten, maar dan wel naakt. Zo kwamen wij terecht op het idee van mij voor het maken van die fotoserie.’ Omdat ik mij niet kan voorstellen dat ik uit het niets met haar over als model zitten in een rolstoel praat, laat staan naakt, moesten we verder in dat ene ongedefinieerde moment graven.

Toen wist ik het weer. In eerste instantie kwam de sauna en zo’n onvermijdelijk ijskoud dompelbad ter sprake. Voor mij was dit verleden tijd, voor haar kennelijk niet. Zodoende ging het daarna over koud afdouchen en hoe gezond dat schijnbaar is. We daagden elkaar uit om onszelf dit dagelijks te laten ondergaan en sindsdien eindig ik iedere ochtend onder een koude waterstraal. Naomi trouwens ook vertelde ze onlangs.

‘Maar daarna ging het toch echt over schilderen en onder andere naakt model zitten in een rolstoel,’ wist Naomi aan te vullen, ‘want op die manier kwam mijn idee van een fotoserie rond inclusie aan bod. Jij had het al spoedig over een blinde dominee op de kansel met een hulphond onderaan het trapje. Volgens mij ging toen het balletje rollen.’

En zo was het project geboren. Het zou gaan over mensen met een beperking, terwijl ze met werk of hobby bezig zijn. Maar op de afbeeldingen zou de beperking niet direct duidelijk moeten zijn. Niet omdat deze er niet mag zijn, wel om de aandacht te richten op dat wat er pas echt toe doet. Overigens, dat er meer bij zo’n project komt kijken dan wij aanvankelijk beseften is inmiddels ook wel duidelijk.

Een belangrijke vraag was natuurlijk wie de foto’s zou gaan maken. Ons idee ging uit naar een jong iemand, met kennis van zaken en een frisse blik. Zo kwamen we via een docent op het Zwolse Deltion College in contact met Esther, Dide en Estelle, drie tweedejaars studenten van de opleiding fotografie. Inmiddels is alles alweer achter de rug. Al met al hebben wij twaalf mooie zwart-wit plaatjes laten maken.

De eindresultaten gaan wij uiteraard nog eens laten zien, maar hoe en waar? Een kalender, een expositie, allebei?

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *