Blog Geert Jan

Don’t know where, I’m going to
I don ’t know, what I’ll see
But I know that, you make me happy
So by your side, I want to BE

Zat ik er nou helemaal naast? Heb ik steeds ten onrechte een aan horror grenzend verhaal verkondigd, terwijl het gewoon een pijnlijke prik in mijn wang was?

De avond hiervoor, het was op dat moment enkele uren na het gebeuren, lag ik op mijn kamer na te genieten van de dag, waarbij mijn gedachten steeds terug gingen naar de operatiekamer. En ook tijdens de veelvoudig onderbroken ziekenhuisnacht kon ik het nog steeds niet verklaren. Onnozel? Eigenlijk nogal!

In de loop van de volgende dag wist ik wel beter. Het kwartje viel pas op het moment dat mij door iemand die bij de ingreep aanwezig was geweest uitleg werd gegeven. De waarheid die ik in feite zelf ook wel had kunnen bedenken. Ik zat er niet naast, ik was slechts in verwarring.

Ook al heeft mijn Zwolle een megagroot ziekenhuis, toch moest ik mij die keer in Meppel melden voor de aan mij beloofde zenuwblokkade. Waarom daar? Daarom! Officieel was het een ruimte voor twee bedden, waar ik heen werd gebracht om mij in horizontale positie mentaal voor te bereiden op dat wat komen ging. Maar omdat ik een nogal ruimte innemende rolstoel heb, werd een van de bedden verbannen.

Verdoezelend was het niet, want het bleef overduidelijk een ziekenhuiskamer. Maar de ruimte was gepimpt, in een onverwachte stijl. De verpleegster aan wie ik mijn verbazing hierover uitte verklaarde dat ik geluk had, omdat van de gehele afdeling dit de meest uitgedoste kamer was.

Zo was er een gezellig ogende, grote teakhouten tafel met daarboven aan de muur een plank. Daarop stonden enkele robuuste kaarsenstandaards. Gelukkig stonden daar geen kaarsen op, want dan zou de associatie met zijnde een altaar of een gebedskamer, wat het tafereel bij mij opriep, versterkt worden. De eveneens op de plank staande sierlijke, ijzeren pot zou zo voor een urn kunnen doorgaan.

Daarnaast, precies tegenover mijn bed, hing een naar mijn smaak foeilelijke, canvas lijst met bovenstaande tekst. Waarschijnlijk gekocht bij Action of Kwantum.

Die middag, liggend op de operatietafel, voelde ik een aantal pijnscheuten in mijn wang, niet in mijn hoofd. Ik wist het zeker. Er werd zelfs met mij gecommuniceerd. Dat het zeer deed was kennelijk niet genoeg bewijs. De arts wilde weten of ik tintelingen in mijn wang voelde. Als ik nee zei, werd de naald overduidelijk weer iets verplaatst met alle gevoelige gevolgen van dien. Uit zelfbescherming de artsen maar gaan voorliegen leek mij niet verstandig!

Later, weer liggend in de bijna-gebedsruimte, begon het soort van malen. Hoe heb ik mij zo kunnen vergissen? De volgende dag gaf de gespecialiseerde verpleegkundige mij het verlossende woord. De pijn voel je in je wang, het zenuwlichaam is ergens anders. De naald ging door de wang, maar het uiteinde moest een eind verderop zijn. Gelukkig, ik zit er niet naast. ″Voor de arts een nauwkeurige ingreep, onderschat dat niet″, werd mij verzekerd. Eeh, dat geloof ik graag!

De tekst kon ik ondertussen wel dromen!

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *