Opnieuw

Balen deed ik zeker. Ook al kon ik ter plekke dat gevoel nog wel onderdrukken en was het hoofddoel van die middag wel een succes, het voortraject had ik mij echt anders voorgesteld. Het was door corona sinds bijna een jaar dat we elkaar weer zouden ontmoeten en dat ik er gewoon weer eens heen mocht. Daarom had ik er zin in en alles goed voorbereid. Dat dacht ik!

20210903 blog geert jan opnieuwStichting Toegankelijk Zwolle plande het afgelopen jaar regelmatig onlinebijeenkomsten om het contact tussen alle ervaringsdeskundigen te behouden. Toen er werd voorgesteld, dat was ten tijde dat de coronamaatregelen geleidelijk aan vervielen, om voor wie dat aandurfde weer eens fysiek samen te komen meldde ik mij direct aan. Alleen al om weer eens het wijkcentrum te mogen betreden voelde goed. Een fijne aanvulling op het stille leven van toen.

Het waren dan maar acht deelnemers, waarvan twee online, het voelde al snel weer als een jaar geleden. Maar eerlijk is eerlijk, ook die minder leuke ervaringen kwamen mij weer bekend voor. Voorheen zou ik nog volledig zelfstandig daarheen rollen. Misschien met een stadsbus. Ik kon de wereld aan! Inmiddels is dit niet meer vanzelfsprekend. Gaat het over kinbesturing, stemvolume of energiehuishouden, dan voel ik mij kwetsbaar, onzeker.

Hoe vaak heb ik mij niet in situaties begeven dat ik mij wel voor de kop kon slaan, omdat ik zo nodig zelfstandig wilde zijn maar dat feitelijk niet meer kan. Regeren is vooruitzien, dat zou mijn motto moeten zijn. De waarheid was echter anders: realiseren is terugkijken.

Gelukkig beschik ik tegenwoordig over een PGB, wat zoveel meerwaarde heeft. Het lag dan ook in de planning dat ik PGB-ondersteuning mee zou nemen. Maar de vraag bleef of het bus, taxi of wandelen werd. Onlangs werd na een bezoek aan mijn ouders weer eens duidelijk waarom ik een hekel heb aan taxibusjes. Het bestaan ervan is natuurlijk geweldig, maar ik kan dus echt niet meer zonder begeleiding daarin plaatsnemen. Waarom? Daarom! Ik had de taxichauffeur kunnen vragen om rustiger te rijden, in plaats van sorry zeggen bij iedere naderende drempel op de weg. Maar daarvoor was ik inmiddels te slap en misselijk. De onvoorspelbaarheid betreffende vertrek en aankomst maakt het nog minder aantrekkelijk. Wandelen viel ook af, het werd de bus.

Die ochtend belde de PGB-medewerker af. Mij restte een mix van begrip en balen. Vervanging was zo gauw niet mogelijk. Een half uur voor dat de bus komt vraag ik om assistentie. Na wachten, wachten, wachten, dan maar zonder jas naar de bus. Gelukkig had ik mondkapje, chipkaart en spraakversterker bij me. Opgefokt parkeer ik bij de bushalte, maar wat had ik hiernaar uitgekeken.

Ja hoor, alsof het zo had moeten zijn. Wanneer de bus om de hoek verschijnt verkramp ik enigszins. Een bijkomend feit is dat er nieuwe bussen rijden, met voor mij andere, smalle oprijplaten. Halverwege de plaat kom ik stil te staan en kan daardoor met mijn kin niet meer de joystick bedienen. O, wat voelde ik mij ontspannen. Na mijn frustraties uiten word ik door de chauffeur naar binnen gewerkt.

Eenmaal in het wijkcentrum vergat ik het voorgaande, bijna. Zelfstandig willen zijn had ooit zo z’n charmes!

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *