Netwerk (1)

Had ik wel eens van een Snv gehoord? Niet dus. Misschien was dit wat voor mij.

Op dat moment besefte ik niet hoe confronterend dit zou gaan worden. Tijdens de gesprekken, inmiddels zijn deze afgerond, keek ik soms naar herinneringen en probeerde vooruit te kijken. Een glazen bol heb ik niet, maar waarschijnlijk kan ik tot een bepaalde hoogte via een Snv mijn toekomst nog enigszins beïnvloeden.

20220722_blog-geert-jan-netwerk-2Begin dit jaar attendeerde iemand mij op zo’n Sociaal netwerk versterking. Oftewel: het inschakelen van mijn netwerk bij mijn, door MS waarschijnlijk alleen maar toenemend aantal, hulpvragen. Een sociaal netwerk heb ik zeker. Die is nog sociaal ook. Daarbinnen durf ik gerust mensen te vragen. Voor een klusje, koken, wandelen of om mijzelf uit te nodigen te komen eten.

Maar er zijn situaties dat zelfs ik met mijn grote mond niet om hulp weet of durf te vragen. Onduidelijkheid? Niet lastig willen zijn? Misschien wat schaamte? Meestal wegens blaasontsteking ben ik vaak flink ziek geweest, zelfs in het ziekenhuis gelegen. Contactpersonen zijn hierbij voor mij en de zorg om mij heen onmisbaar.

Eerder was het bijna als vanzelfsprekend dat mijn ouders als eerste contactpersoon optraden. Die wil en kan ik niet meer belasten en mijn dochters wonen inmiddels vanwege hun studie niet naast de deur. Vandaar dat ik moet leunen op vrienden. Eenmaal in het ziekenhuis moet mijn rolstoel gebracht worden, liefst ook mijn laptop, contacten inlichten en eventuele afspraken annuleren.

Tegenwoordig ben ik flink hulpbehoevend en dat zal alleen maar meer worden. Al deze ondersteuning, zowel binnen als buiten de deur, kan ik niet afdichten met alleen hulp van waar ik woon en Pgb.

Daarom was mijn verzoek aan het Sociaal wijkteam tot begeleiding bij het opzetten van een Snv. Men hielp mij bij het kijken naar mijn leven en mijn netwerk en het uitpluizen waar ik misschien wel eens behoefte aan zou kunnen gaan krijgen. Het werd mij maar weer eens duidelijk hoe rijk mijn leven is. Door wie ik ben, wat ik doe, wie ik ken en wat ik nog kan.

Even kwam ik op een punt dat ik dacht feitelijk geen Snv nodig te hebben. Wat mij betreft hoef ik in mijn toekomst nergens naartoe te werken, maar mag mijn leven blijven zoals het nu is. Waar maakte ik mij eigenlijk druk om. Ik ken toch genoeg mensen? Wat heet gelukkig, maar ik realiseerde mij in een volgend gesprek dat ik in mijn toekomst meer dan waarschijnlijk nog genoeg issues tegen zal komen, die ik niet alleen kan aanpakken.

De rol van techniek, die middels rolstoel, omgevingsbesturing en laptop nu al prominent aanwezig is, zal vermoedelijk alleen maar toenemen. Dit vraagt om back-up in mijn netwerk. Ook vrees ik dat ik niet eeuwig hier kan blijven wonen, met alle gevolgen van dien. Mijn wens, noem het behoefte, tot culturele uitjes, wil ik ondanks een fysieke achteruitgang ook kunnen blijven voortzetten. Dat laatste hoop ik althans. Tevens is het voor mij vreselijk dat ik in praktische zin niets voor mijn ouders kan betekenen. Ook hierbij denk ik ondersteuning door anderen een optie is.

Stilzitten kan niet. Regeren is vooruitzien

Wordt vervolgd.

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *