Blog Geert Jan: mijlpaal

″Gevonden hoor! Bij de voordeur geen hoge drempel, binnen ruimte genoeg en er is een lift naar boven. Chill hè! Echt, ik ben zo blij dat jij ook langs kan komen! Die kamers die ik tot nu toe kreeg aangeboden waren ongeschikt. No way, dan maar verder zoeken.″ Suus is dolblij!

De dochter van Geert Jan zoekt een kamer in haar studentenstadOnzin natuurlijk! Hooguit in mijn dromen hoor ik mijn dochter dit verkondigen. Zij heeft gelukkig andere, of beter, geen prioriteiten gesteld.

Als een student, in een zoektocht naar woonruimte, deze überhaupt al openlijk kan stellen. Ik zou mij eigenlijk zorgen moeten gaan maken als zij daadwerkelijk alles aan de kant schuift om mij maar op haar kamer te kunnen laten komen.

Eerlijk is eerlijk, dolgraag zou ik de mogelijkheid hebben. Al was het maar voor één keer. Maar er zijn ergere dingen en anno nu zijn er diverse digitale mogelijkheden waarmee ik mij van achter mijn tafel in Zwolle met het grootste gemak al met één been in haar kamer kan wanen.

Was het op kamers gaan wonen aanvankelijk nog iets van latere zorg, want voorlopig zou zij heen en weer reizen tussen Zwolle en Groningen, binnen drie weken waren de plannen veranderd. Overvolle en vertraagde treinen, gecombineerd met dat wat het studentenleven kan doen met een jonge vrouw, maakten dat zij haar dagelijkse leven buiten de studie om ook in Groningen wilde voortzetten. Bij de derde of vierde kamer was het raak. Dat ik blij voor en trots op haar ben meen ik natuurlijk oprecht. Maar dat ene gevoel is er ook.

Dat kinderen met de jaren ontwikkelen, dat gaat een soort van vanzelf. Daar ben ik, gelet op mijn huidige situatie, alleen maar blij om. Gelukkig heb ik ondanks MS in mijn lichaam een groot deel van deze ontwikkeling onder betere omstandigheden mogen meemaken.

Dubbel is dat de kinderen eens zullen uitvliegen, ergens anders zullen gaan wonen. Het is zoiets als de dag waarvan je weet dat die gaat komen. ‘Loslaten is nou eenmaal moeilijk, Geert’ of ’Kleine meisjes worden groot’. Het gaat verder dan die oneliners, hoe waar ze ook zijn. Ik word weer even teruggeworpen op mijn ziekte, of eigenlijk het acceptatieproces daarvan.

In mijn nieuwe leven moest ik weer leren om in mijn eentje een bestaan te vullen, maar ook om een zelfstandig vader, co-ouder, te zijn. Naar omstandigheden is dit mij aardig gelukt, denk ik. Steken zal ik hierbij zeker hebben laten vallen. Het ouderschap was en is nog steeds een belangrijke invulling van mijn bestaan.

De meiden werden groter en zelfstandiger. Eigengereider en unieker. Ik zag de meiden al steeds minder. Ze kwamen heus wel langs bij mij, maar trokken logischerwijs hun eigen plan. Op een gegeven moment wilden ze hier niet meer slapen. Hun ’eigen’ kamer was immers drie minuten fietsen verderop. Daar waar hun moeder woont.

Die toekomst, waarin ik vaker alleen zal zijn, kwam steeds dichterbij. Bang voor vereenzaming ben ik niet. De vanzelfsprekendheid van mijn kinderen in de buurt verdwijnt. Deze ontwikkeling is eigenlijk al jaren aan de gang, maar is weer eens onderstreept.

Leuk, binnenkort weer eens naar Groningen. Een kamer vanaf de stoep bekijken en daarna samen ergens wat eten!

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *