Blog Geert Jan: Lontje

“Dan hoef je niet zo boos te worden!”

Onlangs werd ik door twee medewerkers in mijn rolstoel geparkeerd. Als ik een van hen aanspreek, noem het advies wil geven betreffende een handeling, krijg ik bovenstaande opmerking te horen. “Wat krijgen we nou?”, gooi ik eruit. “Dat ben ik helemaal niet!” Of toch wel? Nee, maar wel geïrriteerd Waarom? Daarom! Terecht? Kweeniemeer.

20200821 blog geert msweb lontjeUiteraard ben ik die vriendelijke, begripvolle, goedlachse en geduldige cliënt. Maar eerlijk is eerlijk, ook ik kàn best wel onaardig zijn. Om nog openhartiger te zijn, ik ben ook maar een mens. Het afgelopen jaar waren er genoeg momenten dat ik stress ervoer. Hoewel ik dit dondersgoed weet en daarom steeds mijn best doe om dit te onderdrukken en anderen niet hier de dupe van te laten zijn, is het niet raar dat ik wel eens te horen krijg een kort lontje te hebben.

Zonder mijzelf schoon te praten, maar alle veranderingen betreffende de rolstoel zijn een flinke stressfactor geweest. Woorden als kinderziektes, gewenning en oefenen werden gebruikt. Maar ik heb inmiddels te maken met een proces dat ik niet had zien aankomen.

Een nieuwe rolstoel is al behoorlijk wennen, maar al snel bleek de rugleuning aangepast te moeten worden. In de loop der jaren ben ik enigszins krom gegroeid. Ook in mijn hersenen, maar nu gaat het over mijn ruggenwervel. Een betere ondersteuning in de rugleuning zou moeten leiden tot stabieler zitten. Het positioneren van mij in mijn rolstoel zou na de aanpassing voortaan volgens een protocol moeten verlopen.

Voor een duidelijke uitleg aan alle adl’ers is er een instructiefilmpje opgenomen. Ook staan richtlijnen op papier. Onderwijl gebeurt het positioneren, eerlijk is eerlijk, steeds beter. Ik snap natuurlijk dat dit de nodige tijd en geduld vraagt. In ieder geval voorlopig. Hopelijk uitmondend in een algemeen beheerste, vanzelfsprekende handeling.

Het gaat hier enerzijds dus om een voor mij specifiek belang, maar tegelijkertijd uit te voeren door 25-30 medewerkers. Allemaal totaal verschillende mensen, qua beleving, mening, mogelijkheden. Mede door deze verschillen en ook omdat ik vrijwel dagelijks weer andere gezichten zie, was er een lange tijd nogal wat ruis op de lijn in de samenwerking. Oftewel irritatie. Van beide kanten.

Dat ik niet altijd de makkelijkste zal zijn, dat realiseer ik mij. Immers, ook ik doe aan zelfreflectie. Zij met wie ik dagelijks moet samenwerken, zullen dit ook vinden. Ik hoor het hen denken, maar dat is invulling, dus gevaarlijk. Of het is naar mij uitgesproken. Misschien openlijk, al dan niet in andere woorden. Of misschien gebruikte ikzelf in een gesprek de woorden en werden deze door een ADL-er beaamd.

Het kan trouwens zijn dat ik iets te alert of bewust ben. Ook wel een controlfreak genoemd. En dan gebruik ik ook nog eens teveel woorden. Irritant!

Eigenlijk mag ik bovenstaande niet vergoelijken, maar ik hoef mezelf ook weer niet teveel omlaag te halen. Want ik blijf nou eenmaal een Fokuscliënt en dat zijn net mensen. Hoewel ik mijzelf inschat als een sociaal en weldenkend wezen, ga ik desondanks ook wel eens de fout in. Dusdanig dat ik van mijzelf schrik.

Geloof mij, ik ben geen stuk explosief. Ook al heb ik wel een lontje.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *