Kort

Het festijn begon dit jaar pas in januari. Het realiseren moest in de zomermaanden plaatsvinden, maar het uitzoeken van een vakantiebesteding dient eigenlijk al in december te gebeuren.

Omdat ik niet de enige ben en het aantal mogelijkheden ook al beperkt is, moet ik op tijd zijn als ik wil scoren. Helaas keek ik pas in januari online. Stom, te laat bleek maar weer. Een reis naar Noorwegen met een kolossale, zeer specifieke camper, de Handicamper geheten, was helaas al volgeboekt. Schrale troost was de twijfel of ik qua beperking wel mee had gekund. Gelukkig kon ik nog met een andere organisatie mee. Zeilen in Friesland, ook leuk!

thumbnail_221108-blog-Geert-jan-Kort2-Nadat de voorpret zich ergens in mijn hoofd een aantal maanden koest had gehouden, weekte het zich richting de zomer weer los. Niet alleen uit enthousiasme, maar ook door twijfel. Het kan niet ontkend worden dat ik de afgelopen jaren na een vakantieweek vaak ziek ben geworden, over het algemeen door blaasontsteking. Kon ik dit voorkomen door gewoon thuis te blijven?

Begin juni mocht ik weer een blaasontsteking verwelkomen en als verrassing een paar weken later weer. De nasleep daarvan, het twee weken slikken van antibiotica overlapte de week weg richting Friesland. Als ik daar ben en onderwijl antibiotica slik, dan kan het toch niet fout gaan? Met deze huis-tuin-en-keuken-wijsheid hield Geert de moed erin en de motivatie was helemaal terug. Bijna helemaal, want met de jaren ga ik steeds minder zorgeloos op pad. Naast mijn grote mond houd ik iedere keer de fingers crossed.

Die donderdagavond moest ik via Valys, de taxi-organisatie, maar een taxi gaan reserveren. Ruim op tijd, dacht ik. Maar die avond lijkt het online systeem te haperen. De aanvraag wordt steeds afgebroken. Als ik dan maar de telefoon gebruik krijg ik van een inleidende stem te horen dat, wegens personeelstekort, voor ritjes in het weekend 48 uur vooraf gereserveerd moet worden. De naderende implosie was een feit. Is dit echt zo? Waarom ben ik hiervan niet op de hoogte gesteld?

Vier belletjes later geef ik de moed min of meer op. Het computersysteem is inmiddels dusdanig aangepast dat een taxirit binnen 48 uur vooruit niet kan worden ingevoerd. De volgende dag bel ik tegen beter weten in de klantenservice op. Of er nog iets te regelen valt. Volgens medewerker X wel en ik word in de wacht gezet. Maar even later wordt de verbinding verbroken. Als ik terugbel weet medewerker Y van niets.

Toegegeven, op de laatst ontvangen factuur van Valys stond inderdaad de uitleg. Wel in kleine letters onderaan. Lekker duidelijk, ik verwijt mezelf weinig. Een beetje star van het bedrijf is het wel. Lekker lullen misschien vanuit mijn positie. Gelukkig dat een medewerker van waar ik woon bereid was om mij die zaterdag om 12 uur weg te brengen met zijn rolstoeltoegankelijke busje. Eind goed, al goed. Niet dus!

Voelde ik mij die zaterdag helemaal goed, zondag totaal niet. Het was een dag van moe en misselijk zijn en de hele dag slapen aan boord. Allerlei oorzaken werden er bedacht. Eenmaal terug bleek ik geen koorts te hebben, wel corona. Al met al duurde de vakantieweek nog geen 36 uur.

Geert Jan

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *