Blog Geert Jan: Hulp

Stel, het is nacht en je wordt wakker. De wekker geeft 0:07 aan. Ruim een uur eerder heb je je op bed laten leggen. Een behoorlijk zere heup heeft je weer gewekt. Uitleg!

20200904 blog geert jan hulpSinds ik mijzelf nog maar nauwelijks, maar nog wel iets, kon bewegen, zo’n 10 jaar geleden, slaap ik op mijn rug. Hoewel mij wisselligging werd geadviseerd, deed ik daar niets mee. Ik sliep immers goed! Enkele jaren geleden wees een ergotherapeut mij nogmaals op het belang ervan en op het bestaan van een speciaal systeem hiertoe. Een soort van boekensteun om mij te fixeren en dan om de twee uur van houding te laten wisselen. Dus gebroken nachten. Ammehoela! Eigenwijs?

Een half jaar geleden ontdekte ik bij toeval slaapapneu. Sinds kort? Al jarenlang? Kweenie! Ademondersteuning wordt aangeraden in zo’n geval. Maar verschillende mogelijkheden daartoe waren voor mij geen optie. Dit vanwege het blaaspijpje boven mijn mond wanneer ik op bed lig. Wisselligging werd mij wederom geadviseerd. Ik ging overstag!

Voordat er een ligsysteem met matras, kussens en ‘boekensteunen’ beschikbaar zou zijn, probeer ik de wisselligging eerst provisorisch uit. Gewoon wat kussens in de rug. Ondanks mijn antidecubitus-matras word ik vaak na zo’n twee uur wakker met een beurze heup. Zo dus ook toen om 0:07. Als ik hulp wil vragen, dus op het pijpje blaas om via mijn smartphone assistentie op te roepen, lukt dit niet.

Op mijn huidige rolstoel zorgen een smartphone, specifieker de ClickToPhone-app, in combinatie met een zender/ontvangertje, de zogeheten Housemate, voor de omgevingsbesturing. Als ik op bed lig, gaan smartphone en Housemate met mij mee. Gedoe? Valt wel mee.

De samenwerking tussen Housemate en smartphone hapert nogal eens. Waarschijnlijk was ik bij het aanschaffen van de smartphone gewoon een knieperd. Mijn vette Motorola was niet alleen goedkoop, maar ook een kat in de zak. Als beide apparaatjes elkaar bijten, heeft dat een hulpeloze ik als gevolg. Mijn teleurstelling zou door de muren heen hoorbaar kunnen zijn. Maar ook om 0:10 uur?

Gelukkig is er voor dit soort gevallen een back-up, een noodgreep. Naast mijn hoofdkussen laat ik altijd een soort van geluidsontvanger plaatsen. Door een hard geluid te maken wordt er contact gelegd met ADL-ers. Maar kakkerdekak, wat ik ook brul, geen contact! Het apparaatje is niet neergezet, laat staan geactiveerd. Vergeten. Door wie? Laat ik het maar bij mezelf houden, de regie ligt immers bij mij. Stiekem denk ik: waarom heeft men mij er niet op geattendeerd?

Daar lig ik dan, inmiddels 0:12. Nog steeds pijn in mijn heup. De hoop dat er nu spontaan hulp aanbelt is niet meer dan een soort van wishful thinking. Mijn wekker gaat om 7:15 af. Maar dan nog moet ik zelf om hulp vragen. Wat heet gelukkig, maar ik heb om 9:00 een veiligheidsafspraak. Als ik dan nog geen contact heb gezocht, dan doet Fokus dat met mij. Ik vraag altijd op tijd om hulp, dus vertrouw ik er maar op dat men op tijd bedenkt dat er wat loos is. Zowaar val ik weer in slaap.

Om 7:50 wordt er aangebeld en hoor ik de voordeur opengaan. Straks maar een geheugenbriefje ophangen. Dit mag mij niet nog eens gebeuren.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Heey Geert Jan,
    ik heb je verhaal met gemengde gevoelens gelezen.
    Gemengde gevoelens?? ????
    Ja ten 1e vind ik dat je (ondanks alle ellende) humoristisch schrijft. Misschien was dat niet je bedoeling maar zo las ik het wel.
    Maar ten 2e..o wat duurt zo’n nacht lang dan zo. Ik weet pas een week dat ik MS heb, en weet er nog niet zoveel van af. Ik ken geen mensen en hun levens met MS. Dus jouw verhaal doet me toch best veel.
    Maar koop een goede telefoon jij, en heel veel sterkte.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *