Blog Geert-Jan

″Allemachtig, wat is het druk!″ Waarschijnlijk ben ik de enige die deze constatering hoor uitspreken. Hij met wie ik samen naar het concert ben, heeft zojuist de deuren van de zaal waar het allemaal moet gaan gebeuren voor mij geopend. De rij buiten had al het een en ander verraden. Niet alleen dat het druk was, ook dat er een soort van dresscode was. En over de gemiddelde leeftijd. De meesten in de rij zijn van mijn leeftijd of ouder. Voornamelijk mannen, kaal of met lang, sluik haar.

msweb geert jan 20180323Vanaf de deuren moet ik, diagonaal door de zaal, nog zo’n 15 meter afleggen, totdat ik op de plek ben waar ik wil staan. Daarvoor moet ik mij dus wel door een oerwoud van bierdrinkende, zwarte T-shirts wurmen. Mijn metgezel schuifelt voor mij uit om een weg te banen. Ik doe de lampen van mijn rolstoel maar aan om hem en dus mijzelf daarbij te ondersteunen.

De vloer is overal egaal weet ik. Desondanks rij ik met enige regelmaat over een hobbel. Dat zijn vermoedelijk de tenen van de mensen die niet genoeg aan de kant gaan voor mij. In stilte zeg ik sorry, want een daadwerkelijke poging daartoe zal toch niet slagen. Wanneer mensen niet in de gaten hebben dat ik er aan kom, worden ze door anderen op mij geattendeerd. Geïrriteerd raken hoef en doe ik dus ook niet.

Ik ben weer eens in Hedon om muziek te kijken. Ik heb mijn spraakversterker bij mij. Ideaal zou dit moeten zijn, maar binnen 10 minuten durf ik een conclusie te trekken. Nutteloos, de volgende keer thuislaten. Het geroezemoes is te sterk, de muziek straks helemaal. De avond verloopt verder meer dan prima. Leuk concert, regelmatig een nieuw biertje en die keer dat ik voel dat mijn urinezak vol zit hoef ik mijn metgezel maar aan te kijken en die weet dan wat ik aan hem wil vragen.

Het avontuur na afloop verloopt gelijk aan eerder op de avond. Voor mij uit wordt de weg vrijgemaakt en ik doe mijn lichten aan om de komst van mij en het gevaarte waarop ik zit aan te kondigen. Ai, daar voel ik dat ik weer over iemands tenen heen rij. Vanuit de mensenmassa die ik in een slakkengang doorkruis worden zo nu en dan opmerkingen geplaatst die ik wel vaker hoor in een volle zaal in Hedon. ″Zo-hé, jij hebt felle lampen!″ of ″Mooi concert was het, hè! Heb je het leuk gehad?″ Ook krijg ik menigmaal te horen dat het gaaf tot supertof is dat zelfs ik naar een concert als dit ga! Een enkeling onderbouwt dit met een schouderklopje.

Ik onderga dit maar gelaten. Reageren doe ik maar met een glimlach. Het is natuurlijk aardig bedoeld, maar ik voel me behandeld alsof ik een of andere debiel. Klagen doe ik maar niet. Ieder nadeel heeft plaats in zijn voordeel. Ik heb in eerdere situaties ook wel eens spontaan biertjes aangereikt gekregen. Kennelijk heeft men in een rolstoel een hoog aaibaarheidsgehalte.

Ik moet denken aan de woorden troetel-Marokkaan. Wat zou een mooi equivalent daarvan zijn?

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Geweldig herkenbaar! Ook ik blijk, tot grote verbazing van mijzelf en van vrienden, in mijn rolstoel ineens een ‘aaibaarheidsgehalte’ te hebben. Vooral bij mensen met een biertje teveel op. De complimenten, handen, high-fives en boksen neem ik maar aan; ze zijn nooit kwaad bedoeld, en een opmerking geeft gedoe. En de biertjes pak ik maar aan, en deel ze met vrienden 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *