Blog Geert-Jan

Uiteraard zou geen enkel moment welkom zijn geweest, want het is zwaar frustrerend als ik belemmerd word in wat ik wil doen. Zolang alles gaat zoals het moet gaan, kan ik als een tevreden mens volwaardig mijn leven leven. Maar goed, als ik al een moment had moeten prikken, was het zeker niet toen geweest, die namiddag in een café.

drang, blog Geert Jan 20180420Er was in deze situatie overigens nog steeds een vrije doorgang voor de urine. Hierbij gaat het om de oorspronkelijke weg, maar ondertussen was dat niet meer de bedoeling. Deze manier van plassen is drie jaren geleden, dankzij een aangebrachte katheter, gedegradeerd tot een noodvoorziening. Die wordt in ere hersteld, zodra de blaas vol loopt en de katheter zijn functie niet kan waarmaken. Dit was dus ook het geval op het betreffende moment. Het lullige is dat een vlokje of een stukje gruis, beiden van een vrijwel te verwaarlozen omvang, een enorme invloed kunnen hebben. Ik was nu dus gewoon in mijn broek aan het plassen. En zo’n handig inlegverband raakt ook verzadigd.

‘s Ochtends diende het onheil zich al aan. Had ik dat toen maar serieuzer genomen. Het dagelijkse moment van blaasspoelen verliep niet zoals het zou moeten gaan. De vloeistof werd tegengehouden door iets en meteen schoot ik in de modus van paniek. Het zou toch niet weer, niet nu! Mijn blaas was die weken nou niet hetgeen waar ik op kan vertrouwen. Gelukkig, na enkele seconden, was het dwarsliggende kennelijk weer weggespoeld. Samen met mij was de naast mijn bed staande verpleegkundige ook opgelucht. Noem het naïef, of misschien was ik juist wel verstandig, maar al vrij snel was ik het euvel weer vergeten. Ik wilde gaan genieten van die dag.

De Gouverneur is een café in Maastricht waar men 250 soorten Belgische speciaalbieren schenkt. Alsof mijn komst bekend was, er lag een oprijplaat voor de deur. Geheel spontaan was ons bezoek aan het café niet, want het lag al in mijn planning. Ik had dit walhalla geadviseerd gekregen van een bekende van mij. Zij had tot voor kort enkele jaren in de buurt van Maastricht, in het plaatsje Mechelen gewoond. En laat ik nou net toevallig, samen met een aantal bekenden, een week naar datzelfde Mechelen gaan.

Iedere ochtend stond er om negen uur een verpleegkundige voor de deur om mijn blaas te spoelen. Daaropvolgend werd ik geheel onder handen genomen om mij weer fris en fruitig in mijn rolstoel te toveren. Iedere ochtend behalve de eerste. Ik was vergeten om het goed door te geven. Het tegendeel kon ik echter keihard bewijzen via mijn mailbox.

Die ochtend ging het dagelijkse ritueel op de valreep dus goed. Maar ‘s middags, tijdens het tweede rondje Belgisch bier, werd het mij overduidelijk dat er iets vervelends mijn middag aan het verpesten was. Ik kon wel janken. In Mechelen teruggekeerd bleek er geen verpleegkundige voorradig te zijn: druk, druk, druk. Gelukkig kon ik al met al toch nog geholpen worden. Eind goed al goed!

Nog geen vijf dagen later, weer terug in Zwolle, moest ik de die avond in Mechelen aangebrachte katheter ook weer laten vervangen. Iets met verstopping.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *