Doemdenken

Zou het kunnen? Maar hoe kom ik er dan aan? Sterker, hoe kom ik ervan af. Het zal wel weer zo’n kwestie worden van rust houden en medicijnen slikken, waar ik dus totaal geen zin in heb. Het begon gisteren waarschijnlijk, bij dat hardnekkige snotje. Dat peuteren in mijn neus deed goed zeer. Uitleg!

doemdenken 20211224 blog geert janDoor MS ben ik volledig slap en ook snuiten kan ik niet. Bij een noodzaak zal een Fokusmedewerker met wc-papier in mijn neusgaten moeten boren en geloof me, dat is soms pijnlijden. De laatste dagen heb ik al enkele martelingen ondergaan met gisteren als climax.

‘s Nachts werd ik wakker met hoofdpijn, wat binnen no-time was verworden tot een mogelijke voorhoofdsholteontsteking. De gedachte dat dit een gevolg was van het neuspeuteren kon ik op dat moment niet loslaten. De volgende ochtend was de hoofdpijn weg en van de doemdenkerij was niets over. Dergelijke gedachtendwalingen zijn mij niet vreemd. Zo heb ik de laatste tijd gedurende de nacht bijvoorbeeld al enkele aanstaande tumoren geconstateerd. In hoofd, blaas en darmen.

Volgens Google betekent doemdenken uitgaan van het negatieve. Gelet op bovenstaande is de term Hypochondrie, het inbeelden een ziekte of aandoening, misschien meer op zijn plaats. Toch ben ik maar zo vrij om mezelf niet tot dit ziektebeeld te rekenen. Dat ik meer dan af en toe bij de huisartsenpraktijk aanklop voor informatie of om een afspraak te maken, pleit dan misschien weer niet in mijn voordeel.

Zoals wel vaker overkwam mij onlangs weer eens precies het tegenovergestelde. Dus onverwacht, noem het naïef, toch wat onder de leden hebben. Het begon trouwens wel met een vooraankondiging. Die zaterdag, gewoon overdag, voelde ik mij niet fit. Door ervaring durfde ik aan een blaasontsteking te denken. Eerder realisme dan doemdenken. Dat zou dan de zoveelste in korte tijd zijn.

Mijn hoofd in het zand steken doe ik niet meer, dus besluit maandag maar wat urine te laten controleren. Helaas, zondagavond ontdek ik geen speciale opvangpotjes meer te hebben, terwijl ze bij de huisarts toch duidelijk hadden aangegeven deze graag te zien. Die maandagochtend lever ik met enige gêne een royale Tupperwarebak in, met een bodempje urine. Ik mij nog verontschuldigen, maar het werd mij vergeven. Voor de zekerheid kreeg ik wel een hoeveelheid potjes mee. Vanmiddag moest ik bellen voor de uitslag.

‘Het is niet duidelijk te zien. De huisarts krijgt het idee dat u te weinig drinkt.’ Wat raar is, want ik drink mij juist het schompes aan water. Enigszins doemdenkerig vraag ik of het zou het kunnen dat ik misschien te veel drink. Het antwoord wist ik eigenlijk zelf al. Voor de zekerheid moest ik morgen nog maar een keer urine wegbrengen. De rest van de dag voelde ik mij prima en ik begin zelfs te twijfelen of ik de volgende dag wel terug moet gaan.

‘U heeft weer een fikse blaasontsteking. De huisarts heeft u daarom antibioticakuur X voorgeschreven. Maar u moet aan uw uroloog vragen of al die antibiotica geen kwaad kan. Misschien zijn er nog andere opties. Eigenlijk wil ik vragen waarom ik dat zelf moet doen en niet de huisarts. Maar ik zal mij maar actief opstellen.

Beter doendenken dan doemdenken.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *