Nederland werd een tijdje terug aangemoedigd om ‘bye bye’ te zeggen tegen Facebook. Het was om boos op te worden, vond Arjen. De grootste vriendenclub ter wereld bleek zich schuldig te maken aan privacyschending. Dat wat onschuldig leek, was in feite niet meer een Big Brother. Afstoten die hap!

https://msweb.nl/wp-content/uploads/2021/05/blog-msweb-geert-jan-20181019-1.jpg

De volkshetze deed ook mij wankelen. Ondanks lichte tegenzin, moest ik dan toch maar overstag gaan. Ach, ik kon toch wel zonder? Facebook was immers geen verslaving. Maatschappijkritisch als ik ben (not!) nam ik mij voor om alle plussen en minnen tegen elkaar af te zetten. Lubach kon wel eens gelijk hebben. Dit onderzoek ben ik echter nooit begonnen.

Het was niet dat ik geen afscheid kon nemen van de personen aan wie ik gelinkt was, want werkelijke vriendschap gaat natuurlijk veel verder dan het oppervlakkige en vluchtige Facebook. Toch blijft het voor mij gewoon een gemakkelijk communicatiemiddel. Mijn computer is zeer belangrijk, noem het onmisbaar, voor mij en mijn sociale contacten.

Na ruim acht jaar kon ik niet meer voor een eigen klas staan. Letterlijk! Ik was boos en verdrietig. Waarom moest MS mij hebben? Destijds werd voor mij een functie als ondersteunend ICT leerkracht gecreëerd. Voor mij! Ik die op digitaal gebied behoorlijk achterop liep. Hoewel ik aanvankelijk een inhaalslag kon maken, heb ik de werkelijke, razendsnelle ICT revolutie niet meer kunnen bijbenen. Smartphone, tablet? Nooit in handen gehad. Appen, swipen? Nog nooit gedaan. De laatste telefoon die ik in mijn handen had was een Nokia 3310. Dat was al heel wat ten opzichte van de Motorola, formaat koelkast, die ik bij de Hema kocht.

Ik durf het een kantelpunt in mijn leven te noemen toen ik in 2012 het Dragon spraakherkenningsprogramma leerde kennen. Waren in eerste instantie mijn benen van hun functies ontheven, in de voorafgaande periode gebeurde dit geleidelijk ook met mijn armen. Een pen vasthouden, laat staan schrijven, was niet meer mogelijk. Het toetsenbord bedienen nog wel, maar met steeds meer krachtinspanningen. Ik wist dondersgoed welke kant het op zou gaan en omdat regeren vooruitzien is, heb ik ondersteuning aangevraagd via de gemeente.

″Jij zult je frustraties onder controle moeten houden. Boos worden heeft echt geen zin.″ Dit was het eerste advies van de bijgeleverde instructeur aan mij. Wat zag ik er tegenop! Dit zou een kwellend traject gaan worden. Ik kon mijn emoties lang niet altijd onder controle houden. En inderdaad, ook hierbij kostte het mij moeite. Toch, toegegeven, zat het al gauw mee en ondertussen helemaal. Terugkijkend, zie ik het maar als facet van een groter acceptatieproces wat ik de afgelopen jaren heb moeten ondergaan.

Mijn leven is niet meer vanzelfsprekend. Ook al gaat er niets boven face-to-face contact leggen, iemand ontmoeten is voor mij makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan via mijn rolstoel handsfree bellen, maar op een of andere manier ben ik vaak moeilijk te verstaan. Hoe dat kan? Geen idee. Daarom is het digitaal contact hebben dé uitkomst voor mij. De microfoon naast mijn computer doet wonderen. Voor het versturen van good-old e-mails, maar ook voor bijvoorbeeld chatten met helpdesks of mijn ziektekostenverzekering.

Of ik nu een vraag heb of boos ben!

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 3 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *