Bofkont

‘U spreekt met de Pijnpoli. Wij hebben begrepen dat u in aanmerking komt voor een zenuwblokkade om zenuwpijnen in uw kaak zo mogelijk te verwijderen. U staat daartoe op een wachtlijst en zoals eerder uitgelegd, zijn er voorlopig geen operatiekamers beschikbaar. Inmiddels zijn er meerdere gevallen bij ons bekend voor wie langer wachten onwenselijk is. Na overleg en puzzelen hebben wij een gelegenheid kunnen creëren om deze groep te behandelen. Daarvoor is over twee weken ruimte ontstaan.’

20220107 bofkont blog geert jan MSwebToen dit goede nieuws mij bereikte lag ik op bed. Sterker nog, ik werd door dit belletje uit een slaap gesleurd. Mijn reactie had natuurlijk moeten zijn: ‘Geweldig, wat onverwacht, dank u wel! Ik zal het direct noteren.’ Maar mijn reactie was die van iemand die van ver komt en nog in de werkelijkheid moet landen, dus nog niet toerekeningsvatbaar. De eerste woorden waren nog verstandig: ‘Geweldig, wat onverwacht, dank u wel!’ Maar daarna ging ik de mist in door te vervolgen met: ‘Ik lig nog op bed, kunt u mij per e-mail de datum doorsturen? Straks zal ik kijken of het mij uitkomt en dit u meteen laten weten.’

Terugkijkend op dit gesprek kan ik de verbazing op het gezicht aan de andere kant van de verbinding zien. Diens antwoord op mijn woorden was dan ook: ‘Maar meneer, ik hoop dat u beseft dat wanneer u meent niet te kunnen komen, er niet nog eens zes andere mogelijkheden zijn waaruit u kan kiezen. Dit is echt een unieke mogelijkheid.’ Wegblijven was geen optie!

Toen na de verrassende mededeling het besef landde dat ik een behoorlijk geluk had, ontstond achter de glimlach ook een twijfel. Op dat moment had ik immers echt totaal geen pijn meer. Nee knuppel, antwoordde ik op mijzelf, dat komt door de juiste dosis medicatie die je slikt. Want niet lang daarvoor, bij een poging om deze hoeveelheid helende narigheid af te bouwen, kwamen de pijntjes in allerlei gradaties weer terug.

De herinnering aan de vorige keer dat ik door middel van een zenuwblokkade zou worden geholpen kwam weer opzetten. Dat was inmiddels vijf jaar geleden. Het was zelfs nog maar enkele uren voordat ik de operatiekamer inging, dat ik werd overvallen door een soort van schuldgevoel. Waarom was ik daar eigenlijk? Op dat moment had ik geen pijn. Maar ook destijds besefte ik maar al te goed dat ik enkele weken eerder toch echt hals reikend had uitgekeken naar deze ingreep en ook op dat moment wist ik dat de aanstaande zenuwblokkade mij weer zou verlossen van veel ellende.

Met dat het na de ingreep niet direct halleluja zou zijn moest ik ook rekening houden. Ik was destijds de volgende dag nauwelijks thuis of ik voelde opeens weer een pijntje. Geen score 12 op de schaal van 1 tot 10, maar de schrik, het onverwachte, brengt mij volledig van de kaart. Denken dat alles is mislukt was mijn eerste reactie. Binnen 20 minuten had ik toen de uitvoerende arts aan de lijn: ’U weet dat ik geen 100% garantie kan geven. Het effect zal later blijken. Blijf de medicatie aanvankelijk nog gebruiken.’

Pas enkele weken later kon ik mij een bofkont noemen. Nu nog steeds trouwens.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Hallo Geert Jan,
    Bofkont! ik bewonder jouw optimistische kijk op je leven.
    Hoe je toch steeds weer een positieve draai kunt geven aan alle ellende, die een groot deel van je leven aanwezig is.
    Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe je mijn kleine aandeel in de vorm van foto’s beoordeelt.
    Soms best lastig om steeds weer iets te maken/vinden voor jouw Blogs.
    Ik woon in Hardenberg en kom best vaak in Zwolle, waar onze jongste zoon woont.
    Mooie, boeiende stad.
    Ik wens je alsnog een zo goed mogelijk 2022.
    groeten,
    Ali.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *