Blog Geert Jan

Beeld

“Dat had ik wel verwacht. Jij bent immers al vaak met jouw bakkes in beeld. Toch?” Deze nogal cynische woorden volgden op mijn antwoord na de vraag of ik wilde meewerken aan een item wat zou verschijnen op RTV Oost.

Mediageil wil ik het niet noemen, maar voor een foto of filmpje deins ik niet terug. Een big smile is makkelijk gevormd en ik heb ook altijd wel een woordje klaar. Al vind ik mijn inmiddels nogal krakende stem foeilelijk. Aan het onderwerp wat deze ochtend belicht zou gaan worden wilde ik uiteraard meedoen. Het gaat immers iedereen aan, dus ook mij.

20201225 blog geert jan beeldHet stukje media zou gaan over het gebruik van mondkapjes. Dit in een eén-tweetje met Rick Brink, de minister van gehandicaptenzaken. Wat zo vanzelfsprekend lijkt heeft ook een andere kant. Die ochtend vertelde Rick, dat er bij hem veel signalen binnenkomen van mensen met een handicap die gewoonweg geen mondkapje kunnen dragen vanwege hun beperking, lichamelijk of anderzijds, maar daarop wel worden aangekeken. Men wordt bijvoorbeeld geweigerd in een winkel of bij het willen reizen met een taxi.

De noodwet waarin het gebruik van mondkapjes zou worden verplicht, moest op dat moment nog van kracht gaan. De minister maakte zich sterk dat er ook uitzonderingen voor bovenstaande doelgroep zouden worden opgenomen in deze wet.

Hij legde ook uit dat het bewerkstelligen hiervan logisch lijkt, maar dat daarvoor veel uitleg en overleg nodig is. Bij de ambtenaren die de wet maken en bij de Kamerleden die daarover gaan beslissen.

“Ik kan ernaar kijken maar dan zit dat ding over vier eeuwen nog niet om mijn oren”en “nu lijk ik net een outlaw die niet doet wat eigenlijk wel zou moeten.” Deze oneliners produceerde ik, nadat de voice-over aan de kijkers meedeelde dat dankzij mijn aandoening het voor mij onmogelijk is om een mondkapje op te zetten.

Dit is natuurlijk waar, maar eigenlijk ook weer niet. In mijn geval klopt het dat ik niet zelfstandig een mondkapje kan opzetten, maar eenmaal aangebracht kan ik ermee overweg. Ook al heb ik het idee dat de capaciteit van mijn longen minder groot is geworden, de ademhaling kan dat logge lichaam van mij nog voldoende voorzien van zuurstof, ook met een mondkapje. Daartegenover staat dat ik met zo’n lapje stof over mijn kin mijn rolstoel minder goed kan besturen. Neem dat maar gewoon van mij aan!

Maar mijn lippen op elkaar persen en een knijper op de neus is ook zo’n gedoe. Maar wat dan wel? Zeg het maar. Ideaal is als ik de rolstoel door een ander laat besturen en ik mij vanachter een mondkapje een stuk veiliger en relaxed kan voelen. Maar wat sowieso ook helpt is gewoonweg de drukte niet opzoeken.

Jezelf opsluiten hoeft volgens mij niet. Winkelen is toch niet heilig?

Gelet op de inhoud van de vele reacties die volgden op het filmpje blijkt maar weer hoe een belangrijk onderwerp dit is. Inmiddels is de verplichting een feit en zijn de uitzonderingen ook vastgelegd.

Wel moge nu duidelijk zijn dat ik ten onrechte complimenten kreeg dit onderwerp te hebben aangesneden. Alle eer voor de minister. Ik wou alleen met mijn kop in beeld.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Meer lezen?

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *