Blog Geert Jan: Attractie

Opeens was er de onzekerheid. Waarom zou ik mee willen doen? Maar meteen daarop volgde de twijfel over de twijfel. Eigenlijk zou het best wel raar zijn als juist ik hierover in dubio zou staan. Dan gaat het niet om mij als persoon, maar om mij als ervaringsdeskundige en lid van Toegankelijk Zwolle. De stichting die streeft naar een inclusieve Zwolse samenleving, waar iedereen, met wat voor beperking dan ook aan deel kan nemen. In die hoedanigheid zou ik het tegendeel moeten uitstralen. Ik behoorde niet alleen tot de potentiële doelgroep, maar onze stichting zou dit podium ook weer kunnen gebruiken om aandacht te vragen voor waar wij voor staan.

20201127-attractie-blog-geert-jan-mswebDe twijfel begon trouwens pas de dag daarop. Toen ik halverwege januari de aankondiging zag hoefde ik er nauwelijks na te denken. Natuurlijk ging ik dit doen. Wat gaaf! Het evenement rond de halve marathon van Zwolle kende een nieuw onderdeel. Mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking kunnen vanaf dit jaar ook meedoen. Op de betreffende dag zal er de zogeheten Special Run worden georganiseerd. Het gaat bij deze, door de organisatie als prestatieloop bestempelde afstand om ongeveer 1000 meter.

De volgende ochtend wist ik het wederom zeker. Natuurlijk ging ik hier niet aan meedoen. Uiteraard zal dit verre van de intentie van de organisatie zijn, maar ik ben bang dat dit de grote aapjes kijken-show wordt en daar pas ik voor. Begrijp mij goed, dit is puur gebaseerd op vooroordelen en foto’s uit de media betreffende de voorgaande edities. Daarop zag ik toeschouwers rijen dik langs het parcours staan. Dit feit, samen met de mededeling in de aankondiging dat bij de finish op de Grote Markt het onthaal grandioos zal zijn, doet mij doemdenken.

Waarom zou ik twijfelen? Ik heb twee keer meegedaan aan MSmotion, een prestatieloop om geld op te halen voor onderzoek naar MS. Ook daar waren toeschouwers. Maar het aantal deelnemers was groot en het aantal mensen dat bij de finish stond om mij enthousiast te onthalen was zeker weten geringer dan zo’n megafestijn als bij de halve marathon. Ook voelt dat dan anders, omdat er een gezamenlijk doel is en men wil elkaar een hart onder de riem steken.

Ben ik dan, als ik al zou meedoen, bang voor al die naar mij en andere deelnemers starende ogen? Nee en ja. Niet om in de belangstelling te staan. Wel om de mogelijke gedachte die mensen zouden kunnen hebben. Maar dan ben ik aan het invullen wat toeschouwers over mij zouden kunnen denken. Ik weet het, dat is behoorlijk negatief gedacht. Het initiatief is juist een mooi voorbeeld van inclusie, dat waar Toegankelijk Zwolle zich juist zo voor inzet! En waarom zou ik mij druk maken? Dan doe ik toch niet mee? Ik ben immers niet de enige die in een rolstoel zit of een beperking heeft.

Toch, waarom word ik dan opstandig? Zou het om die beperkte 1000 meter gaan? Deelnemers moeten deze afstand in 20 minuten kunnen afleggen. Het lijkt dat er geen rekening wordt gehouden met serieuze sporters die een beperking hebben.

Wegens de coronacrisis is alles afgelast. Een definitieve keuze had ik nog niet gemaakt.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Ken je onze andere bloggers al?
Lees ook de blogs van Ilse, Marijn, Nel, Ania en de speciale corona-blogs.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *