Geslaagd! Ik ben welkom als vaste blogger bij MSweb. Een compliment! Ook meteen: kan ik het? Is het interessant genoeg? Leuk? Who cares? Niet ‘uitgedroogd’? Voilà, de afgelopen vier jaren uit mijn MS-leven. Genoeg om te delen. Blijf rustig ademhalen Ania, geen paniek.

Meisjesmeisje in een mooie jurk

Ronald en Michel Mulder cheque MS ResearchIk werk. Parttime, steeds minder, maar nog steeds. Gevoelsmatig ben ik een soort van ‘workaholic’ met een minimaal 60-urige werkweek. In het echt zijn dit maar vier ochtenden op het kantoor. Even niet aan de ziekte denken, er niet mee bezig zijn, ‘normaal’ meedoen. Een meisjesmeisje zijn in een mooie jurk en met een charmante glimlach op het gezicht. Last but not least: de ellende van anderen aanhoren. “Je kunt je ergeren aan van alles en nog wat. Maar je bent het niet verplicht.” Enfin, ik zit op mijn plek. Een match.  Bingo! Niet weg te slaan. En ik houd nog heel lang vol, hoop ik. Don’t give up! Of…. Grow up!?

Ronald en Michel Mulder

Ik sport. Natuurlijk: minder, anders of aangepast. Maar bloedfanatiek, nog steeds. Sport is mijn passie. Hier past MS zó niet bij…. En ook hier geldt: ik houd nog heel lang vol, hoop ik. Paralympiërs zien sporten? Ik wel. En ik heb nog een hele lange weg te gaan, geloof ik. Dus: “Get your ass off the couch, Ania!” Omdat je het nog kan! En geniet!

Ik heb de ambassadeurs van Stichting MS Research ontmoet (Ronald & Michel Mulder). Een absoluut hoogtepunt! Ook omdat de aanleiding zó bijzonder was: mijn collega’s en werkgever zijn in actie gekomen en hebben samen 30.424 euro opgehaald voor MS Research! Voor de doorbraak. Genezing. (En een klein beetje voor mij). Trots op!! https://msresearch.nl/itmgroup-brengt-ruim-30000-bijeen-voor-onderzoek-naar-ms.
En de gebroeders Mulder? Wat een LEUKE ambassadeurs! Oprecht geïnteresseerd. En dankbaar. Toegankelijk en aardig (en zó knap ). En of ik van schaatsen hou? Nu wel, hihi. Gebroeders Mulder: go, go, go!

De gouden combi

(Zon)reizen. Love it. Een paar keer per jaar mag ik met MS naar de zon! Omdat het mij goed doet, echt. Ik zie mijn lijf meteen ‘schakelen’: van pijn naar kiplekker. Van ontstekingen naar een relaxte vakantiemodus. Zon, zee en strand is dé gouden combi gebleken. Geen twijfel over mogelijk: lang leve vakantie! Die houd ik erin.

No time to waste

Invalidewoning. Eerlijk: een dieptepunt. Binnen vier jaar na de RRMS-diagnose zijn we op het punt beland: hoe verder? Hoe lang gaat het duren tot dat ik niet meer de trap opkom? Hoeveel gaat er nog stuk? Ook: no time to waste. MS is immers nog steeds ongeneeslijk en zeker progressief. Zorg ‘nu’ voor ‘straks’. Dus: we gaan verbouwen. Rolstoelklaar. Confronterend. Dieptepunt.

So far, so good. Genoeg stof om te delen. Zo uit mijn MS-leven gegrepen. Ik hoor mijn manlief zeggen: “Don’t worry! Je hebt ALTIJD veel te vertellen”. Alweer een compliment! Toch?

Liefs, Ania

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. dan moet je gewoon weer wat anders doen maar dat is niet geval het is belangrijk als je wat te doen hebt zeggen ze tegen jouw dat je een powervrouw bent gewoon positief blijven dan komt het goed veel succes ermeeZolang je nog kan werken gewoon doorgaans je dat niet meer kan zijn er heus wel weer andere dingen waar

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *