Het is donderdagavond. En een ‘goeie’ week. En dan geldt: vier keer sporten. Een bonus-sportavond, vanavond. No merci. Raw Power in Motion met Henk.

Wederom mijn lieveling: RPM-les. Vanavond met Henk. Stoere, sportieve en sympathieke instructeur bij wie RPM, Raw Power in Motion, helemaal van toepassing is. “Probeer door je verzuring te gaan. Weerstand erbij. 100% power! 120% power! 150%…” Oefff.

Hard herstel

RPM fietsDe muziekkeuze van vanavond is duidelijk anders, Henk heeft zo zijn voorkeur: Radar Love van de Golden Earring, The Nighttrain (Kadoc) en Ecuador song of Armin van Buuren (plus andere ‘herrie’ die  geschikt is voor racen of klimmen). Muziek met weinig gewoon herstel. Of pauze. Wel genoeg hard herstel tussendoor. De fietsgroep is een heuse fanclub van Henk en is zeker niet zoals op de andere fietsavonden.

Te beginnen met: geen Jan, mijn vaste fietsbuurman en fietsmaatje. Nee, vanavond moet ik de klus helemaal alleen klaren. De donderdagavond-fietsbuddy’s zijn krachtig, sportief, fit en mannelijk. Veelal doorgewinterde buitenfietsers, wielrenners die in de koude maanden binnen zwoegen en zweten. En Ania ertussenin, dus. Ja, ik pas er ook tussen! Ik doe er niet voor onder, hoor. Stoer, ik.

Dromen zijn bedrog

Ik ben verknocht aan RPM-lessen. En eerlijk: ik doe ook een beetje mijn best voor Henk. Ik wil geen kneus in zijn groep zijn. En ook ik zit in de fanclub van Henk. Tja. En als ik geen MS had… Sportinstructeur was ooit mijn droombaan. En daarnaast sportmasseur.

Nu geldt: dromen zijn bedrog. Dat gaat hem niet meer worden. Ik geloof vurig in het belang van sporten bij MS. Het houdt mij op de been. Sport en MS kunnen heel goed samengaan! Het kan, binnen bepaalde randvoorwaarden, een erg goed effect hebben. De ontspanning en conditie sterken het zelfvertrouwen. En dat geeft nieuwe energie!

En er kan meer dan je denkt. Ook met MS. Je kan gerust in de sportschool terecht op de hometrainer, maar ook RPM is een leuke variant. Dit kan een erg intensieve workout zijn, maar ook dit is aan te passen aan het eigen niveau. No merci. Let’s go!

Einde van de les

Hoge hartslag, zweetdruppels en plassen zweet op de vloer. Verzuurde bovenbenen. Henk kijkt tevreden rond: “Het viel me niet tegen. Goed gedaan.” Een compliment, dus. Een beloning.

Gelukkig staat de fietstaxi buiten op mij te wachten. Ik heb geen kracht meer om naar huis te lopen. Zware, onstabiele of watten benen. Daar kan ik echt niet op lopen, hoor. Ik heb mijn best gedaan. Geen kneus, ik (nog niet).

Liefs, Ania

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *