skip to Main Content
Koffie Met Zelfcompassie

Koffie met zelfcompassie

Column Matt Dings: Koffie met zelfcompassie

Weer eens een woord geleerd: zelfcompassie. Ik kwam het tegen in een blad voor mensen met beperkingen. Het lijkt een zondagse variant op zelfmedelijden, een term die weinig fans heeft, maar zelfcompassie proeft toch anders op de tong.

Zelfcompassie klinkt toch beter dan zelfmedelijdenEn het is ook wat anders, als ik er even bij stil sta. Wie aan zelfmedelijden lijdt, zwelgt in zijn ellende, wentelt er zich in rond en vent zijn lot met graagte uit. Hij is dermate vervuld van zijn pech dat het pechvogel-zijn een levensvervulling wordt. Maar hoe luider zijn klaaglied klinkt, hoe minder gehoor hij ervoor krijgt. Zelfmedelijden bevindt zich in het spectrum van jammeren, zaniken en slachtofferdenken, attitudes die weinig sympathie oproepen.

Minder huilerig

Compassie met jezelf is veel minder huilerig. Het begrip ‘compassie’ roept associaties op met begrip, zorg, hulpvaardigheid en solidariteit, allemaal vormen van vriendelijkheid, zachtaardigheid en mededogen die juist wèl sympathie wekken. Mensen in tegenspoed verdienen compassie, is een breed gedragen overtuiging. Waarom zouden we niet solidair zijn met onszelf in zwakke tijden? Waarom zouden we niet zacht, vriendelijk en begripvol zijn als we zelf in de knel komen?

Ik had kennelijk niet goed opgelet, want er is al heel wat beweging gaande rond de zelfcompassie. In Amerika heeft psycholoog Kristin Neff er naam mee gemaakt. In Nederland werkt ze samen met Roos Vonk, hoogleraar in Nijmegen, gespecialiseerd in zelfbeeld en zelfwaardering.

Volgens beiden bestaat zelfcompassie uit drie elementen:
a) aardig zijn voor jezelf in moeilijke tijden en aanvaarden dat tegenslag bij het leven hoort;
b) beseffen dat je niet alleen staat, maar dat iedereen het leven weleens voor de kiezen krijgt; en
c) aandachtig leven zonder je te verliezen in verwachtingen en oordelen.

Ik lees de toelichtingen bij Kristin Neff en Roos Vonk en hoor mezelf instemmend hummen. Gewoonlijk reageer ik nogal allergisch als er levenslessen worden uitgedeeld – het leven is veel te weerbarstig om zich in een lesje te laten vangen –, maar die twee vrouwen wil ik wel horen. Hier geen blije prevelementen over altijd-positief-blijven. Ook geen marsroutes om uit een crisis te raken of snelle recepten voor het grote geluk. Maar de eenvoudige overweging dat je in moeilijkheden meer hebt aan zelftroost dan aan zelfkritiek.

Of het net zo helpt als zuurstoftankjes en hormoonpreparaten, weet ik niet, maar ik ga toch maar eens een shotje proberen. Muziekje erbij, mooi kopje koffie erbij, hier en nu en niet elders of ooit – moet lukken.

Matt Dings

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top