skip to Main Content

Slow down

Goed, nu was het een saaie semi-cowboy die Nederland mocht vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Met een weeïg liedje dat ons vertelde het wat rustiger aan te doen. Brother. Ik voelde me er niet door aangesproken. Van cowboys hou ik alleen als ze van vernietigende liefdes, noodlottige levens en onbereikbare dromen zingen. Liefst met een barst in de doorrookte stem.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En langzaamaan doen? Ik kan niet anders, gedwongen door mijn loodzware, trage lijf, de brandende benen die ik als betonnen zuilen met me meesleep. “Maar wel in beweging blijven mevrouw! Het is use it or lose it“, zegt de fysiotherapeut telkens. Alsof ik ze niet liever kwijt zou zijn, inruilen voor mijn ranke, rappe stelten van weleer.

Dat slow down irriteert me tegelijkertijd mateloos. Want naarmate ik ouder en trager word, de MS steeds vaker een remmende factor blijkt, krijg ik steeds meer haast. Mijn tijd raakt op, ineens daalt het besef in.

Dus moet ik versneld leven, in de tijd die me nog gegeven is. Nog wil ik het verzameld werk van vlinderprofessor Nabokov lezen, de oudste boom van Nederland zien, Jan van Genten op de rotsen van Bempton zien landen, een reis naar het Noorderlicht maken, tenminste één gedicht schrijven.

Steeds vaker moet ik chagrijnig toegeven dat mijn accu leeg is, de dag ten einde, althans voor mij. “U wordt ook een dagje ouder”, grapte de jonge revalidatiearts tegen me. “Dat kan niet, ik voel me dertig”, weersprak ik haar onverbiddelijke oordeel.

Maar slechts het feit al dat ik haar als een ‘meisje’ zag, zoals alle artsen tegenwoordig zo jong zijn, bewees haar gelijk. ‘Ja, lach maar’, dacht ik, ‘jij roeit nog de Bosbaan. Ik haal mijn wandelingetje naar het Maas -Waalkanaal al weken niet meer.’

Niks te slow down, opschieten met de uitvoering van die wensen en dromen! Aan de slag met letters, muziek en de vergezichten.

Slow down, de arme jongen weet niet waarover hij het heeft. Jong en gezond, zou hij als een razende moeten leven! Who knows where the time goes??
Voor hij te horen krijgt: ‘Ja, u wordt ook een dagje ouder!’

Dat kan morgen al zijn, jochie.

Marja Morskieft
Mei 2016

Fotografie: Gertruud Cobben

Muziek: Who knows where the time goes, door Rufus Wainwright:
https://www.youtube.com/watch?v=RpbQWotUypo

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top