Een familiefeest in het oosten van het land. Ik zie er altijd tegenop. De banden met de familie zijn niet zo hecht. Jarenlang hielden mijn ouders mijn gebrek geheim: het was té schaamtevol om te vertellen dat ik MS had. Daarvoor hoef je niet in een Noord Afrikaanse eer- en schaamtecultuur te leven!

160704-column-marja-zeet-niks-vanMijn scootmobiel moest ik – bij bezoek aan het ouderlijk huis –  áchter het huis parkeren, dan zouden de buren er geen aanstoot aan nemen. Maar sinds de begrafenis van mijn moeder, een aantal jaren geleden, was het toch duidelijk: lopen behoorde niet tot mijn kerncompetenties. Mijn moeder zou zich in haar kist hebben omgedraaid als ze mijn rode rolstoel had gezien. “Aandachttrekker”, ik hoorde het haar misprijzend zeggen.

Nou ja, daar hoefde ik dus niet meer tegenop te zien. Nu de handelingsverlegenheid die op ieders voorhoofd geprent stond, nog trotseren. Of botheid, ik weet niet precies wat het verschil is. Eén van de lastigste gevolgen van een beperking: je verhouden tot de omstanders. Moet je ze uitschelden omdat ze de klapdeur tegen je aan laten vallen terwijl je zichtbaar wankel probeert recht tussen de deurposten door te lopen? Of moet je compassie hebben met hun handelingsverlegenheid? Ik ben meestal te druk met het loopproces om adequaat te reageren. Maar vloek intussen binnensmonds.

Deze keer werd het me makkelijk gemaakt door tante L. Die erom bekend staat dat ze nooit een blad voor haar mond neemt. “Oh Majjá!” – zo heet ik daar –  “Heppie nog steeds MS?” loeide ze. “Ja tante L., dat gaat nooit meer over.” “Hóó kan dat noe? Ie zéét ‘r niks van!” verbaasde ze zich. “Nee tante L., de buitenkant ziet er nog goed uit, maar de voering is stuk.” Verbluft staarde tante me aan, daar moest ze even over nadenken.

Maar het ijs was gebroken, iedereen wist meteen waarom ik zo langs het buffet strompelde, in één hand mijn stok, de andere hand balancerend met een bord.
De rest van de ooms en tantes hieven vrolijke drinkliederen aan. Zonder drank, want ja, allemaal hartkwalen, diabetes, reuma. En zo werd het toch nog gezellig.

Muziek: -Géén drinklied-
Alma, van Mariza: https://www.youtube.com/watch?v=Eb3mQ5IV_28

Marja Morskieft
April 2016

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *