Column Marja Morskieft

Nou nou, poeh poeh, we hebben een regeerakkoord. Nog geen kabinet, dat zal ook z’n tijd wel nemen. Ikzelf doe ook altijd langer over geplande werkzaamheden en alledaags lijfwerk. Ook vergeet ik soms cruciale regelklussen, maar ja, ik heb MS.

normale mensenEen flinke levens- en werkvertrager, al was het alleen maar omdat ik zoveel uitgeteld in bed lig, of suf voor me uitkijk óver de computer heen. Dus het is begrijpelijk dat ik mijn levensproject nog steeds niet op de rit heb.

Maar van vier op het oog gezond ogende pakken zou je toch wat vaart verwachten. De wereld wacht niet. Nu, eindelijk zijn ze eruit: een heel werkstuk geschreven voor en over “de gewone, normale Nederlander”.

Dat hield me wel even bezig. Gewone, normale mensen, ik behoor niet tot die categorie – mijn moeder zei het al: ‘Jij wilt alles altijd anders dan anders…’ – maar wie zijn dat dan? Ken ik zulke exemplaren?

Is het de man die zijn hele leven al een leren korset moet dragen om zijn ‘glazen botten’ te beschermen en rollend door het leven gaat? Is het de blinde collega die een meester is in digitale geluidstechniek en daarnaast hobby-DJ? De theoloog die zijn godsgeloof vaarwel zei en nu in de buurtmoestuin de verschillende buurtbewoners met elkaar laat samenwerken?

Is mijn vriendin uit Sudan, die de kleuterspeelplaats van de school versierd heeft met vrolijke schilderingen ondanks haar door MS verlamde arm, gewoon en normaal? Een vriendin die haar werk verloor door reuma en nu pianoles geeft aan een jongen met Down? Een jongen met Down met een Wajonguitkering die de hoofdrol speelt in een musical?

Is het mijn overbuurman, dakdekker of iets dergelijks, die elke morgen om 6.00 uur punctueel zijn Harley Davidson start, ‘m twintig minuten laat ronken zodat de lucht om ons huis dik is van de uitlaatgassen? Die zijn puberdochter ‘stoephoer’ noemt? Ik vermoed dat hij wel in de groep ‘hardwerkende Nederlanders’ valt. Waar anders worden die kratten pils van betaald die zijn vrouw elke vrijdagmiddag de tuin in zeult?

Hoe meer ik door mijn adresboekje blader en om me heen kijk, hoe meer ik ga twijfelen. Ik kén geen gewone, normale mensen! Waar zijn ze? Wat doen ze?

Twee conclusies:
1. Het is een nieuw gedefinieerde minderheid waar het komend kabinet baanbrekend en emancipatoir werk voor gaat verrichten.
2. Chronisch zieken en mensen met een handicap – niet normaal – komen nauwelijks voor in dit regeerstuk.

Oké, mooie woorden over het VN Verdrag Gelijke Rechten voor ons soort en inclusiviteit, gelijke kansen en talenten. Oké, de stapeling van eigen bijdrages, die veel mensen met makke tot aan de armoedegrens bracht wordt omgezet in een Netflixbijdrage- een vast bedrag. Maar de BTW op noodzakelijke medicijnen en gezond voedsel gaat omhoog.

Ook niets  over de structurele achterstand veroorzaakt door decennialange achterstelling, discriminatie op de arbeidsmarkt, ontoegankelijkheid van vervoer, goederen en diensten en over de enórme inhaalslag die dit kabinet gaat maken op deze terreinen. Een “Sorry! Wij dachten dat het normaal was dat jullie aan de rand van de maatschappij bungelden! Sorry!” kon er niet af.

Die enorme achterstand, die is blijkbaar voor die vier stijve harken nog steeds gewoon en normaal.

Marja Morskieft oktober 2017

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek: LIES , The Knickerbockers https://www.youtube.com/watch?v=1n03a7cLf0M

Dit bericht heeft 3 reacties

  1. Beste mevrouw Morskieft, ik vond dit weer een hele goede column. Ik wil u hierbij even laten weten dat ik vind dat u de dingen altijd zo treffend en met humor weet te zeggen!
    Ook ik heb me geërgerd aan de term “de gewone normale Nederlander”. Aangezien deze van onze minister-president komt en hij van VVD-huize is en deze partij het erg vaak heeft over de “hardwerkende Nederlander”, waarmee ze uitdrukkelijk niet uitkeringsgerechtigden bedoelt maar iedereen die een baan heeft of zelfstandige is, voelde ik me opnieuw niet aangesproken. Misschien was het niet zo bedoeld, maar het is toch jammer dat deze nieuwe regering je zo weer het gevoel geeft dat je er niet helemaal bij hoort en minder belangrijk bent voor deze maatschappij. U geeft in uw column aan dat in het regeerakkoord chronisch zieken en mensen met een handicap nauwelijks voorkomen. Dat is inderdaad zeer triest. Vooral van de ChristenUnie had ik dit niet verwacht. Maar elke regerende partij zou dit zichzelf moeten aanrekenen.

  2. Beste Nynke,

    dank voor de complimenten! Het is natuurlijk geen nieuws dat ‘ons soort mensen’ niet in de spotlights staan.

    Maar ik wijs er toch maar weer eens op. Het blijft belangrijk te benadrukken dat wij normale burgers zijn die een gewoon leven willen leiden, al hebben we daar soms hulpmiddelen en zorg bij nodig. Politiek en beleid ‘vergeet’ dat soms en ziet ons als wandelende kostenposten.

    Terwijl wij ook gewoon onze bijdrage leveren aan de samenleving: als moeder, mantelzorger, docent, kunstenaar, zwerfvuilmoeder, consument, actievoerder, partijlid, koorzanger etc. etc.

    Misschien moet je levenservaring hebben om dat te kunnen zien.

  3. Beste Marja,

    Ja precies, sommige politici lijken niet te beseffen dat wij veel meer zijn dan enkel ‘wandelende kostenposten’ en verschillende rollen vervullen en zo ook belangrijk zijn voor onze samenleving en voor de mensen om ons heen (sowieso, uit medemenselijkheid zorg je voor elkaar, ook al kan iemand bij wijze van spreken niks meer). Ik vraag me ook altijd af hoe dat kan. Ik vrees dat hier ook een bepaald gebrek aan inlevingsvermogen aan ten grondslag ligt. Want hoe kun je anders een term als bijvoorbeeld ‘calculerende gehandicapte’ in de mond nemen? (waaraan u in uw vorige column Het Dikke Ik refereerde; en zo ken ik er ook nog wel meer).

    Nogal wiedes dat chronisch zieken en gehandicapten regelmatig moeten calculeren omdat zij vaak tot de laagste inkomensgroepen in onze samenleving behoren en bijvoorbeeld moeten zorgen dat zij elke maand voldoende geld opzij zetten om het eigen risico te kunnen betalen of andere zorgkosten en kosten van levensonderhoud. Spreken over mensen met een handicap als ‘calculerende gehandicapte’ en als profiteur is zo haast een soort trap na.

    Dit alles maakt inderdaad steeds weer duidelijk dat we altijd voor onszelf moeten blijven opkomen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *