Het eind van het jaar is voor mij altijd een moment van terugkijken, evalueren en stil worden. Volgens de I Tjing is dat ook logisch gezien de Tao van de natuur. De bladeren vallen, de natuur trekt zich terug om te rusten en kracht op te doen voor een volgend seizoen van groei en bloei. Alles wordt stil; tijd voor contemplatie.

column-141222-mariette-tuinieren2Een andere van mijn inspiratiebronnen, Thich Nhat Hahn, vergelijkt het innerlijke leven met een tuin. Hij zegt: “Zorg niet alleen voor de verwerking van het onkruid tot compost, maar zorg ook goed voor alles wat groeit en bloeit. Positiviteit vraagt ook investering en onderhoud.” En hoe vreemd het ook klinkt: met mijn fysieke tuin lukt met dat best aardig, maar in mijn innerlijke tuin woekert vaak het onkruid. Ik vergeet te zorgen voor de echte, vaste, bloeiende planten.

Nu moet ik zeggen: 2014 was voor mij een jaar vol met onkruid. Op de één of andere manier wilde het niet lukken om in een positieve flow te komen. Verkeerd uitgepakte beslissingen, mijn lieve kater weggelopen en nooit meer teruggekomen, mijn lief werd tijdens de vakantie ernstig ziek, communicatiestoringen in de familie. En op maatschappelijk vlak natuurlijk de afbraak van de zorg, de terugkeer van de koude oorlog, een passagiersvliegtuig dat zomaar uit de lucht werd geschoten, de opkomst van de IS-beweging, de aanhoudende economische crisis. Kortom: een bak onkruidzaad dat in mijn toch al beschadigde brein fijn wortel schiet. Dankbare voedingsbodem.

So far for de evaluatie. En nu dan? Waar zit ik in het proces van compost maken? En wanneer wordt het tijd om de planten weer te gaan bemesten? Leven ze sowieso nog? Hoe zet je een knop om die al een jaar lang hardnekkig vast blijkt te zitten? Kijk, ik ben in de veronderstelling dat wanneer ik gezond zou zijn ik die knop zo weer om kon zetten. Dat ik me leuk kon opgeven voor een kleinkunstworkshop of een zangcursus. En dat dan alles weer over zou zijn. Maar is dat zo?

Natuurlijk is het zo dat wanneer ik gezond was ik bakken meer energie zou hebben. En ’s avonds ook nog een leven zou hebben, waarin ik leuke dingen kon doen. En de afwezigheid van die looiige, saboterende vermoeidheid zou bijdragen aan meer positiviteit en levensgeluk. Allemaal voedingsstoffen voor een mooie, gezonde tuin. Alleen: ook al zou ik dat allemaal hebben, zou mijn tuin dan echt weer bloeien?

Nu zou het prachtig zijn wanneer ik zou zeggen: “Nee, natuurlijk niet, oen! Het gaat om de manier waarop je in het leven staat! Dat je geniet van het zingende vogeltje in de tuin ondanks je vermoeidheid en blah blah blah!” Ja, dat is natuurlijk allemaal waar en dat zeg ik ook regelmatig tegen mezelf. En ik realiseer me ook wel dat leuke dingen doen niet zaligmakend is. Helpt dat inzicht mij? Eehm nou, nee. Sterker nog, het voelt rijkelijk machteloos dat ik niet in staat ben hiernaar te leven. Het liefste schoot ik die vogel eens lekker voor z’n beveerde billen! Ik zal dus iets anders moeten bedenken.

Misschien kan ik mijn ambities bijstellen. In plaats van een grote tuin een kleintje verzorgen. Of wellicht een patio met bloempotten in plaats van een hele border. Ook leuk, maar wel een stuk minder onderhoud. Of regelmatig hulp vragen bij het snoeien en onkruid wieden. Met andere woorden: mezelf beschermen tegen de inval van een overload aan onkruidzaad, niet alles proberen zelf uit te knobbelen en me richten op één of twee planten en daar m’n beperkte energie aan geven.

Nou, is dit contemplatie of niet? Het jaar 2015 wordt mijn MS-jubileumjaar. Tien jaar MS! Maar ook het jaar van loslaten en overgave. Ik vind het doodeng, maar het is voorlopig nog geen voorjaar dus er hoeft stante pede nog niks te gaan bloeien. Het zaadje echter is geplant. Met behulp van de I Tjing en Thich Nhat Hahn. Thnx guys!

Oh ja: verder ik wens iedere mede-MS-tuinier fijne feestdagen en een flowvol 2015!

Mariëtte

Fotografie: Martin de Bouter