“Ja, onze lieve Heer kent vreemde kostgangers”, zou mijn moedertje zeggen. En ze heeft nog gelijk ook! Gisteren was het aan de Heer om deze kostgangers weer eens vrij rond te laten lopen. Eigenlijk zou je op Koningsdag alleen maar aan een drukke voetgangersweg op een stoel moeten gaan zitten en dan mensen kijken.

column-150430-mariette-koningsdag1Persoonlijk vind ik Koningsdag (klinkt nog wel vreemd, na m’n hele leven Koninginnedag te hebben gevierd) best een leuk feest. Maar ik moet er wel een beetje voor in de stemming zijn. En het liefste niet te laat op de dag aansluiten, want er is niets meer ontnuchterend dan iedereen al ver in de lorum aan te treffen.

Gisteren was ik duidelijk te laat. Ik wilde thuis nog dingen doen, het was steeds erg druk geweest. Dus ik ging pas om half drie de deur uit. Samen met mijn lief liep ik langs ouwe meuk van ander mensen; eigenlijk alleen leuk om je te verbazen over wat anderen kopen en om goedkoop boeken of cd’tjes te kopen. Toen was de helft al aan het inpakken en de andere helft al dronken. Jammerrrrrr…!

Vervolgens richting plein gelopen met de terrasjes en de livemuziek. De stemming zat er al aardig in. De testosteronen en eustrogenen kwamen me aan alle kanten tegemoet. Pubermeisjes met één voor één lang haar, strak in de make-up en strak in hun legging/tregging/jegging/skegging (ja, wat ze al niet verzinnen om ‘vernieuwend’ te zijn; het zijn gewoon mega-strakke broeken) spiedend vanonder hun zwarte nepwimpers van de Action naar Prooi. Onderwijl met hun moeder bellend: “Ja, mam, ik kom zo naar huis!”. Not!

Puistige puberjongens ‘onder elkaar’ meters bier verstouwend om – gewapend met mega oranje zonnebril en verwassen oranje T-shirtje – een chickie te scoren. Daartussendoor zwerven nog wat verdwaasde dertigers: bakfietsmoeders die zich met hun fietsen met kroost in de bak door de menigte aan het worstelen zijn. Tot grote ergernis van de hossende meute die hier en daar een trapper in de achillespees te verwerken krijgt. Probeer er ook niet met je rolstoel of scootmobiel tussendoor te wurmen, want dan wordt je gelyncht!

Ik moet zeggen: van alle bezoekers op het plein zijn de dertigers en veertigers nog het meest te pruimen, ondanks de bakfietsen. Waar mijn mond elk jaar weer van open valt is de groep ouder dan vijfenvijftig/zestig. En dan heb ik het niet over de keurige types die ’s morgens al om half tien kwiek over de vrijmarkt hobbelen op zoek naar net dat ene schoteltje of een leuk cadeautje voor de kleinkinderen. Of die lekker gaan fietsen en het hele feest langs zich heen laten gaan. Dan heb ik het over de types die om half tien langzaam hun ogen opendoen. En zich dan gaan klaarmaken voor een dag puur volksfeest.

Net even te dikke dames in strakke oranje shirtjes met oranje boa’s en een nep Chanel zonnebril op. Geblondeerde haren keurig in de permanent en het gezicht strak afgeplamuurd. Samen met een dochter die verdacht veel op moeder lijkt en manlief die er helemaal klaar voor is om samen met de vrienden eens helemaal los te gaan. En terwijl de sfeer wordt verhoogd door een Hollandse zanger met een Hazes-accent en Froger-vibrato hoor ik de goeie man door de muziek heen brullen: “K@tje likkuuuuuuuuuuhh!!!!” Zijn vrienden bulderen het uit en zijn vrouw – met dochterlief twee meter verderop gepropt in een terrasstoel – vindt het prachtig! ‘Kijk, dat is nou mijn Jan!’

Ik haak af. Helaas kan ik niet mee in dit sfeertje. Ja, onze lieve Heer kent rare kostgangers, maar soms mogen ze van mij wel eens thuisblijven. Maar ja, dat vinden ze van mij natuurlijk ook!

Mariëtte

Fotografie: Martin de Bouter