Het dorp is leeg. De scholen zijn dicht. Het plaatselijke suffertje is de helft zo dik als normaal. Zelfs de toevoer van reclamefolders stagneert. Het is zomervakantie in Nederland. Terwijl je aan de zuidelijke stranden over de hoofden kunt lopen is hier geen hond meer te vinden.

150814-column-mariet66Wat een rust! Geen rijen bij de kassa. Geen kindergeschreeuw of -gejank. Geen bal op de teevee. Voldoende parkeerplekken in de straat. De krant tot een minimum gereduceerd. En dan maar hopen dat het zo blijft.

Laatst las ik op een nieuwssite dat het al in geen 365 dagen komkommertijd is geweest. Vanwege de crisis in de Oekraine, de dreigende grexit en natuurlijk het vliegtuig dat ongeveer een jaar geleden door een stelletje barbaren uit de lucht werd geschoten. Een jaar lang geen komkommertijd: joepie! NOT! Slecht teken dus: geen komkommertijd betekent veel slecht wereldnieuws. Gelukkig lijkt het tij te keren en bevinden we ons weer even in een onvervalste tijd van niks.

Persoonlijk houd ik wel van komkommertijd. Ik geniet erg van onnozele nieuwsberichten. Zoals die over die Amerikaanse fietser die een bosbrand veroorzaakte omdat hij zijn gebruikte toiletpapiertje niet zomaar achter wilde laten en deze vervolgens in brand stak. Of de man verkleed als Ninja die een overval pleegde. Met een authentiek Ninjazwaard in de aanslag. Om nog maar te zwijgen over een overvaller die door het winkelpersoneel doodleuk genegeerd werd en vervolgens teleurgesteld brommend maar weer afdroop. Wat een onnozelaar! Dat had ik anders nooit geweten!

Nu het ook nog eens een beetje echt zomer lijkt te worden kan ik mijn geluk niet op. Een beetje onder m’n parasolletje in de tuin vertoeven. Boekje lezen, kleine klusjes doen, misschien zelfs wat hobbyen. En onderwijl bedenken wat we ’s avonds gaan eten. Om dat dan in de tuin samen op te peuzelen onder het genot van een glaasje wijn. En vervolgens eindeloos muggenmeppend tot in de late uurtjes buiten zitten. Net vakantie eigenlijk… Ok, mijn lief moet wel naar zijn werk dus die ervaart dat wat anders.

Als het aan mij ligt houd ik dit gevoel zo lang mogelijk vast. Want over drie weken is het weer afgelopen. Dan fiets ik op zaterdag het dorp in en dan is het ineens overal heel druk. Dan denk ik: ‘Onder welke stoeptegels komen jullie ineens vandaan kruipen?! Kruip alsjeblieft weer terug!’. Maar nee, de rijen aan de kassa groeien. Het wereldnieuws trekt weer aan en in de reclamefolders staan ineens advertenties van chocoladekruidnoten. Of advertenties voor het zelf maken van kerstkaarten. Aaaaaargh! Nee, niet nu al?! Jawel: je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Einde komkommertijd betekent onherroepelijk een versnelling in leven. En voor ik het weet scheur ik met een rotgang de herfst in. Dan sleep ik weer openhaardhout naar binnen voor wanneer het weer omslaat en ik nog geen zin heb om de kachel aan te zetten. Terwijl ik dit schrijf voel ik de adrenaline al weer rondrazen. STOP!

Nu is het dorp nog leeg. De scholen zijn dicht. Het plaatselijke suffertje is de helft zo dik als normaal. Zelfs de toevoer van reclamefolders stagneert. Het is zomervakantie in Nederland. Terwijl je aan de zuidelijke stranden over de koppen kunt lopen vier ik in alle rust de geneugten van de komkommertijd!

Fijne zomer!
Mariëtte

Fotografie: Martin de Bouter