Sinds de groei van mijn grijze haren nemen ook mijn ogen een andere vorm aan. Niet in de zin van dat ik ineens bruine ogen heb in plaats van blauwe. Of dat ze, net als mijn haar, ook grijs worden. Nee, ik begin behoefte te krijgen aan een leesbrilletje.

Mijn lief was hier al eerder aan toe, maar ja, die is ook wel helemaal drie hele jaren ouder dan ik. Hij vertikt het in alle talen om het ding op het puntje van z’n neus te zetten, dus de bril prijkt op het midden van zijn ‘gok’. Ik niet. Ik gebruik hem zoals ik vind dat ie gebruikt moet worden: als afleiding van de afnemende cognitieve kwaliteiten van iemand op leeftijd. Ofwel: als intelligentieprothese.

column-131111-intelligentieprotheseNu is bovenstaande natuurlijk een gruwelijke uitspraak. Want geen enkel weldenkend mens zal zichzelf bij het verstrijken van de jaren minder slim noemen. En laat de politiek ‘m niet horen, sinds daar is bepaald dat we allemaal strak in het pak moeten door blijven rennen in de intellectuele ratrace tot ons 67ste. Maar je kunt er niet omheen dat het boven een bepaalde leeftijd (sterker nog, vanaf je 18e al) pijnlijk duidelijk wordt dat we onze denksnelheid verliezen. Nog even los van de effecten van het afsterven van hersencellen als gevolg van een milde vorm van Korsakov.

Mensen met MS hebben geen Korsakov nodig. Hun hersencellen sterven sowieso wel af. Met als gevolg diverse zwarte gaten in grijze stof. Of gewoon omdat de herseninhoud van MS-sers in de loop van de jaren nou eenmaal gestaag afneemt. Ik heb, op basis van een nieuwsbericht op mijn eigen MSWeb, wel eens uitgerekend hoeveel herseninhoud ik over 20 jaar nog over zou houden. Ik kwam tot de conclusie dat ik dan niet te veel met m’n hoofd moest schudden om het miniem overgebleven klontje niet te veel uit balans te brengen. Kortom: weinig dus.

Met andere woorden: ik heb mijn intelligentieprothese hard nodig. En ik moet zeggen dat ik er enorm intelligent mee uitzie, vind u niet? Het enige niet-intelligente aan het ding is dat ik hem steeds kwijt ben. Nu kan ik hem permanent aan een touwtje om m’n nek hangen, maar dat vind ik er nou niet zo intelligent uit zien. Hoewel minder niet-intelligent als mensen die met hun fietssleutel om hun nek rondlopen. Aan zo’n key-cord. Ben blij dat die gekte min of meer voorbij is. Ik draag geen kleding met borstzakjes, dus daar ligt ook geen oplossing.

Nou ja, ik kan er nog even over nadenken. Hoewel niet te lang, aangezien het me inmiddels wel drie keer op een dag gebeurt dat ik voor iets naar boven loop en ik – eenmaal boven – glad vergeten ben wat dat ‘iets’ ook al weer was. Om het me dan vervolgens weer beneden alsnog te herinneren. Wat moet dat worden wanneer ik nog maar een paar vierkante centimeter herseninhoud heb? Of zou ik dan vergeten dat ik sowieso een leesbrilletje heb? En er dan bij de Albert Heijn achter komen dat ik het boodschappenlijstje – dat ik zo naarstig heb gemaakt om m’n boodschappen niet te vergeten – niet kan lezen.

Dus de volgende keer wanneer U iemand met een intelligentieprothese ziet kunt U zich afvragen wat er met de persoon in kwestie aan de hand is: hij is niet zo slim maar probeert wel als zodanig over te komen, hij heeft MS en nauwelijks meer herseninhoud, hij heeft Korsakov en probeert dat te verhullen. Of hij heeft gewoon slechte ogen…

Mariëtte

Fotografie: Martin de Bouter