Ooit heb ik een verhaal gelezen over hoe een Indiaan de gevangenis ervaart. Het schijnt zo te zijn dat Indianen dusdanig in het NU leven dat zij niet in staat zijn verder te kijken dan de dag van morgen. Ze kunnen dus eigenlijk niet bevatten dat hun opsluiting van tijdelijke aard is en geven het op.

column-160310-mariette-indiaanStel een Indiaan is veroordeeld tot 2 jaar gevangenisstraf. Daar is nog overheen te springen, denk ik dan, ervan uitgaande dat hij niet in één of andere exotisch achenebbisjgevangenis zit. Helaas, na verloop van korte tijd gaat de Indiaan dood.

Soms voel ik me net zo’n Indiaan. Bijvoorbeeld direct na een Prednisonkuur. Net een dag nadat de ‘plug’ eruit is getrokken en ik als een vaatdoek niet verder kom dan van het bed naar de wc en terug. Of bij het herstellen van een griep of verkoudheid. Waarbij de ‘normale’ MS-vermoeidheid nog eens verdrievoudigd wordt en het naar mijn gevoel een eeuwigheid duurt om te herstellen.

Laatst was het weer zo ver. Na een weekje sneeuwpret in het buitenland had ik mijn grenzen toch te ver opgerekt. Toen na thuiskomst de adrenaline weer was afgebroken restte er een compleet uitgeblust lijf. Jammer van al die moeizaam opgebouwde beenspieren, want een paar dagen bedrust later kwam ik de trap bijna niet meer op. En zeven dagen zon ten spijt was mijn moraal gezakt naar beneden nul. Er restte niets anders dan mezelf een beetje pamperen en wachten totdat het weer zou overgaan.

En dan komt die Indiaan om de hoek kijken. Eerst zit hij nog een beetje bleekjes in een hoekje te kijken naar mijn gevecht. Maar naarmate de dagen vorderen begint hij hele nare vragen te stellen. ‘Of het ooit nog wel overgaat? En had ik niet beter gewoon thuis kunnen blijven? Of de prijs van het weekje weg niet een beetje te hoog is? Heb je het niet helemaal aan jezelf te danken? En of ik er nog wel zin in heb nu ik zo niets meer kan doen. Zou de pil van Drion niet een goed alternatief voor me zijn?’ En na verloop van tijd begint hij te janken en te zuchten. Hij wordt rusteloos. En ook best gemeen.

Hij neuzelt eindeloos door over gebrek aan zingeving. Dat de zon zinloos op gaat en vervolgens weer net zo zinloos onder. Dat hij de buitenlucht zo mist en dat het heel erg ongezond is om zo’n tijd binnen te zitten. En dat het maar geen winter, voorjaar of zomer wil worden. En dat de kat zo vervelend is. En dat niemand even belt of een kaartje stuurt. En dat mijn lief zo druk is en niet eens tijd heeft om de open haard aan te maken. Hij verwaarloost me gewoon! En…. Tja, zo krijgt zelfs een gezonde Indiaan die over de prairie raast nog zelfmoordgedachten! Laat staan de op dat moment zo arme en ook zielige ikke.

Langzamerhand neem ik het gedrag van de Indiaan over. Ik kan de tijdspanne niet meer overzien tot het moment dat er weer een eind komt aan de misère. Ik begin te janken en te zuchten. En word rusteloos. Ga te snel weer dingen doen waardoor de herstelperiode al met al nog langer duurt. Wat ik mezelf dan weer kwalijk neem en ik nog verder de negatieve spiraal wordt ingetrokken. Tegen die negatieve gedachten is geen meditatiesessie meer opgewassen.

Mijn lief ziet dit alles eens een tijdje aan. Dan zegt hij: “Hé! Indiaan!”
“Hûh, wat moet je? Ga weg! Ik ben zielig!”
“Je bent bezig met Indianengedrag! Weet je nog die Indiaan in de gevangenis?”
“Ja, nou en?”
“Nou en?! Hou ermee op!”
“Oh ja…”

Dan schop ik die Indiaan maar weer terug in z’n cel en doe de deur dicht. In de hoop dat ie het leven laat. Nou ja, da’s cru, maar dat hij mij in elk geval weer een tijdje met rust laat. En dan krabbel ik stukje bij beetje weer op, want het wordt vanzelf weer voorjaar, ik kan best even naar buiten, de kat is best lief, iemand stuurt een lief mailtje en de open haard knettert. Tijd voor de vredespijp met mezelf. Heeft zo’n Indiaan toch nog iets goeds te brengen.

Mariëtte

Fotografie: Martin de Bouter

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *