De laatste tijd is er in de media veel aandacht geweest voor blunderende neurologen. Met stijgende verbazing las ik de nieuwsberichten en vroeg ik mij af hoe het anno nu toch mogelijk is dat er in de medische wereld soms zo geblunderd wordt.

column-130403-mariette-paracetemolMisschien moeten we een voorbeeld nemen aan de vroeg-chinese geneescultuur: daar werden artsen niet betaald om mensen te genezen van ziekten, maar om mensen te beschermen tegen ziek worden. De arts kreeg minder salaris wanneer een cliënt ziek werd. Dan had die arts flink geblunderd. Niet alleen z’n portemonnee, maar ook zijn aanzien liep hiermee schade op.

Het werpt direct een andere blik op geneeskunde, nietwaar? Ook een mooie uitdaging voor de gemiddelde huisarts. Want niet alleen onze hooggeboren en doorgestudeerde specialisten maken er soms een potje van: onze huisartsen kunnen er ook wat van!

Neem nou het verhaal van mijn lieve vriendin D. Zij is kapster van beroep. Dit is haar enige vorm van broodwinning. D. is een stevige tante. Niet in postuur, maar wel in karakter. Eigenlijk nooit ziek, terwijl het beroep dat zij uitoefent best zwaar is. De hele dag staan, knippen, kleuren. En onderhand praten met allerhande mensen die allerhande bacillen meedragen.

In deze winter die maar niet op wil houden kon het ook voor haar niet uitblijven: zij kreeg zwaar de griep. Nog net geen longontsteking, maar wel twee weken verplichte bedrust houden. Na afloop van die twee weken kon ze haar linkerarm niet meer omhoog krijgen. De door haar geraadpleegde osteopaat constateerde na uitgebreid kloppen op borst en rug, dat haar bronchiën links vol zaten. D. toog vervolgens naar haar huisarts voor een kuurtje. Ze moest weer aan het werk.

Maar met die pijnlijke linkerarm ging dat niet. De huisarts luisterde ook, weliswaar zonder kloppen, en adviseerde haar twee paracetamolletjes te nemen. En dan maar te kijken hoe ver ze met haar werk kon komen. En ze adviseerde D. om de stoel van haar patiënten (lees: cliënten) wat lager te zetten. D. stuiterde sissend van woede en frustratie weer naar buiten. Mijn lief en ik hebben haar nog geadviseerd die paracetamolletjes onder haar armen te doen, zodat ze die niet omhoog kòn krijgen. Maar het mocht niet baten. Lang leve de nutteloze adviezen…

Nog schrijnender is het verhaal van mijn eigen lief. Die kwam bij zijn huisarts met pijnklachten in zijn buik. Er zat ook een rare, dikke bult die tegen zijn blaas drukte. Al met al reden voor nader onderzoek, zou je zeggen. De huisarts wierp er een blik op, voelde wat in het rond en constateerde dat mijn lief last had van een vetverzakking. Dat was heel normaal voor mannen van zijn leeftijd (mijn lief was in die tijd even in de dertig). Niks aan het handje, neem maar twee paracetamolletjes. En ook minder kroketten eten, hè? Maar mijn lief at helemaal geen kroketten!

Twee maanden later kreeg hij ’s avonds hoge koorts en enorme buikpijn. De vervangend huisarts die langskwam vertrouwde er helemaal niets van. Het woord vetverzakking kwam in zijn vocabulaire niet voor. Wel het woord acute ziekenhuisopname. Zo gezegd, zo gedaan. Binnen 24 uur lag mijn lief opengesneden op de operatietafel. De ‘vetverzakking’ bleek ontstekingsweefsel. Een zware ontsteking aan de darmwand die uiteindelijk openging. Nog 24 uur later en mijn lief was er, dankzij dokter Vetverzakking, niet meer geweest! Lang leve de nutteloze diagnoses…

Mijn eigen ervaringen met huisartsen zijn ook niet om over een huis te schrijven. Na een oogzenuwontsteking kwam ik een half jaar later bij mijn eigen huisarts binnen met een zeer bijzonder geval van gevoelsuitval. Ik kon met een liniaal een lijn trekken over mijn buik. Horizontaal én verticaal. Rechts van en boven de lijn had ik gevoel, links van en onder de lijn voelde ik niks. Ook geen ingewanden. Heel raar. “Tja”, zei de huisarts, “Een duidelijk geval van hernia. Twee paracetamolletjes willen ook nog wel eens helpen tegen de pijn.”

Maar ik had helemaal geen pijn! Ik had gevoelsuitval! Ik toch maar naar de manueel therapeut. Die heeft een vriend met MS en zei: “Sorry Mariëtte, maar dit is geen hernia. Ik maak direct een afspraak voor je met een andere huisarts.” Een uur later wist ik vrijwel zeker dat ik MS had. Lang leve de verkeerde diagnoses…

Moraal van het verhaal: tja, die hoef ik niet uit te leggen, toch? Op alle fronten kun je maar beter niks mankeren. Dan ben je ook niet aan mogelijke medische ‘ratten’ overgeleverd. Maar ja, zo is ons zorgsysteem niet ingericht. Misschien toch maar eens een cursus oud-Chinees gaan volgen? En dan vervolgens de traditioneel Chinese geneeskunde weer in zijn oude glorie herstellen.

Mariëtte

Fotografie: Martin de Bouter