Flubberbillen

Als klein meisje had ik er al last van: onregelmatige stoelgang. Te pas en te onpas bracht ik thuis hele dagdelen op de pot door. En verveling op de pot maakt creatief. Zo leerde ik mezelf naaien op de pot: met een lapje wit gaas, rode draad en een dikke naald vond ik als peuter uit dat je die drie componenten kunt gebruiken om materialen aan elkaar te prutsen.

Ook leerde ik kikkers vouwen van wc-papier, VIM gebruiken als decoratiemiddel (je weet wel, dat witte schuurpoeder dat sterk naar citroentjes rook) en nog meer van dat soort stoelgang opwekkende activiteiten. Later werden het kruiswoordraadsels en de krant lezen.

En eerlijk is eerlijk, kikkers vouwen is nog steeds een geliefde bezigheid, vooral wanneer ik vergeten ben iets te lezen mee te nemen. Nu is een onregelmatige stoelgang al een gotspe thuis, op vakantie is het een waarlijke beproeving. Door schade en schande wijs geworden beperk ik het gebrek aan stoelgang nu al tot twee dagen voordat ik maatregelen neem. Voorheen liep dat soms wel op tot vijf dagen, maar ik heb een man met een very spicy stoelgang en die begint in geuren en kleuren uit te leggen wat er zoal in je darmen en maag kan gebeuren wanneer je niet naar de wc gaat. In slapstick zie ik versteende stukken bbq-vlees verwoede pogingen ondernemen door de poortwachter (heet dat zo?) van de maag zich een weg te banen naar de darmen.

Uiteindelijk deed het verhaal van mijn vriendin Silvia de deur dicht. Die vertelde dat ze tijdens een ontlastingloos verblijf in Italië door middel van een klisma van haar inwendige overlast is afgeholpen. Bloody hell, no way! Dus nu gaat er op vakantie altijd het nodige laxeermiddel mee. Gedurende een paar dagen voel ik mij als dat zielige vogeltje van de tv-reclame, dat elke keer hopeloos kijkend onverrichter zaken uit een hokje met een deurtje met gefiguurzaagd hartje vliegt. De man kijkt steeds hoopvol naar het zielige vogeltje: gelukt? Nee!

De complicerende factor op vakantie is de campingpot. De eerste keer campingpot is altijd een avontuur: is er een bril? Is er wc-papier? En belangrijk ook: is er iets van privacy? Sommige campings hebben geen van drieën. Dit betekent dat je enigszins besmuikt met je roze toiletrol met poppetjes (in Frankrijk zijn ze dol op kleurtjes) onder de arm op zoek gaat naar een geschikte pot. Bij voorkeur eentje in de hoek, zodat je maar aan één kant buren hebt.

Meestal zijn de toiletgebouwen pre-fab, waarbij je bij het binnenkomen al aan de schoenpunten en laaghangende onderbroeken kunt zien welke toilet bezet is en welke niet. Ik kies meestal een niet-gangbare tijd, drie uur ’s middags of zo. Of ’s nachts. Nadeel van dat laatste tijdstip is dat het licht meestal halverwege uitgaat. Zit je net met je broek op je knieen de laatste roddels te lezen, pats, zit je in het donker!

Maar soms is het niet te vermijden en moet je tijdens het spitsuur poepen. Dan doen zich de mooiste ervaringen voor. Zo zat ik eens in Duitsland op een gemengd toitet te zweten op een halve keutel. Komt naast mij een zo te horen zware Duitser binnen. Met veel gezucht, gekreun en geritsel wordt de broek losgemaakt en meneer zet zich op de pot. Vervolgens ben ik ‘oor’-getuige van ongegeneerd gereutel en gekeutel, compleet met scheten, gekletter, gezucht en gerochel. Ik krijg het schaamrood al op de kaken als ik een klein keuteltje in de pot laat vallen, maar deze heer kent maar één ding: ein Mann muss tun was ein Mann tun muss. In gedachten zie ik die bleke billen heen en weer flubberen bij elke scheet. Ik hou het voor gezien en sluit mijn sessie – wederom onverrichter zake – af. Weer niet gelukt, jammer.

Waarom een mens toch blijft kamperen? Zoals de pot thuis stinkt, stinkt-ie nergens. Maar… dat gevoel krijg je alleen wanneer je eens op een vreemde pot zit.

Dit vind je misschien ook interessant...

Invloed korteketenvetzuren

Onderzoek in het Duitse Bochum toont onder andere aan dat voeding en het daaraan verwante darmmicrobioom het ontstaan en het verloop van verschillende chronische ziektes beïnvloedt.

Blaas- en darmproblemen

Blaas- en darmproblemen moeilijk ter sprake te brengen Blaas- en darmproblemen kunnen het dagelijks leven laten ontaarden in een ware spitsroedenloop. Toch vinden veel mensen het moeilijk hun probleem ter sprake te brengen. Ongeveer driekwart van de mensen met MS…

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *