skip to Main Content
Vaarwel, Mijn Scootmobiel!
Chris Veraart

Vaarwel, mijn scootmobiel!

Beste Marcel, Toen ik bij het 100-jarig jubileum van Verhoef Revalidatietechniek in 2004 een voordracht over de WMO mocht houden en wat uit mijn eigen werk mocht voorlezen, werd ik door jullie rijkelijk beloond met een scootmobiel compleet met cruise controle, kilometer- en ritteller.

121126-column-chris30Ik was de koning te rijk. In mijn naïviteit dacht ik mijn leven lang op deze rode scootmobiel door mijn geliefde duinen te kunnen rijden, zoals dat prachtig werd vastgelegd in de op 13 december 2010 door de NOS uitgezonden documentaire van Arjan Nieuwenhuizen ‘Het gaat slecht, verder gaat het goed’. Deze is nog altijd te zien via Uitzending Gemist. Die documentaire heeft indruk gemaakt. Na jaren krijg ik met regelmaat positieve reacties. Hij stond in de top tien van de meest gewaardeerde programma’s van de publieke omroep in 2010, ver boven André Rieu.

Ik sprak over mijn naïviteit. Naïef, omdat ik dacht dat mijn MS op dat moment zou stoppen en dat ik tot het einde van mijn leven in mijn eentje de duinen zou blijven verkennen. Misschien is die optimistische gedachte wel lange tijd mijn redding geweest. Maar mijn MS stopt natuurlijk niet en gaat gestaag door met zijn sloopwerk.

In 2011 heb ik nog één keer bij wijze van proef onder zorgzame begeleiding moeizaam een paar kilometer op mijn scootertje gereden. Over de Groeneweg, die slingert door de schitterende Bergermeer – de oude polder – waar de kikkers kwaken en de zwanenbloemen bloeien en de grutto’s broeden, niet beseffend dat dit mijn laatste rit zou zijn. Ook niet beseffend dat het Arabische Taqa die polder een paar jaar later zou verwoesten door er een soort Pernis van te maken, een gigantische gasgarage die door Poetin volgepompt wordt met vijf miljard kubieke meter Russisch gas.

Na die treurige rit heb ik mijn scootertje niet meer aangeraakt. Nu staat hij alweer ruim een jaar moederziel alleen in mijn gammele schuur te midden van oude fietsen, niet gebruikte potten en pannen en nutteloze voorwerpen van allerlei aard.

Vanmiddag is het HMC (Hulp Middelen Centrum) uit Dirkshorn – de opvolger van Meyra, de opvolger van… en ga zo maar door, want zo gaan die dingen – vanmiddag dus heeft Dennis van het HMC mij een Permobil aangemeten. Een supersonische, gemakkelijk wendbare rolstoel met zes wielen, compleet met plastic tafelblad. Die ik zowel met mijn linker- als met mijn rechterhand of met beide handen tegelijk kan besturen en waarmee ik onder begeleiding een ommetje naar buiten kan maken.

In 1990 kreeg ik via jullie een licht duw rolstoeltje, een Spinner. Omdat ik daarmee niet overweg kon, kreeg ik kort daarna – weer via jullie – mijn eerste scootmobiel, een booster. Zo’n mooie witte. Geheel uitneembaar. Ik nam hem mee met een vliegtuig naar Dalyan in Turkije, waar de Turken en schildpadden niet wisten wat ze zagen. Ik reed ermee door de Pyreneeën. Daar liep hij vaak warm, omdat ik te veel van hem vroeg. Na mijn witte booster volgden twee van die roodkleurige scootertjes, die tegenwoordig een kwelling zijn voor voetgangers, fietsers en auto’s.

Over mijn eindeloze avonturen gedurende ruim twintig jaar zou ik een nieuw boek kunnen schrijven. Over mijn talloze valpartijen, ongelukken en bijna-dood ervaringen. Misschien moest ik dat maar een keer doen, want mij resten in dit uur nog slechts dierbare herinneringen.

Ik schrijf deze e-mail in de eerste plaats om de firma Verhoef te bedanken voor de vele goede momenten die ik met jullie en jullie mannen heb beleefd en nog steeds beleef op een ander gebied, nu jullie mijn geliefde Bornholm in een soort toverhuis hebben veranderd. De deuren gaan automatisch open en dicht. Hetzelfde gebeurt met gordijnen, lichten, aanrecht, radio, televisie, telefoon en bed. Voor mijn kleinkinderen is het huis een El Dorado.

De hoofdreden van deze mail is echter een treurige. Ik kom jou vragen mijn scootmobiel, die nu nutteloos in mijn schuur staat te verstoffen, en die wacht op een nieuwe berijder, te komen ophalen. Ik doe dat met verdriet en met schroom. Ik kon geen afscheid van hem nemen. Bijna drieduizend kilometer heb ik met hem door de duinen en polders kunnen rijden, maar zoals gezegd, ik zal er geen meter meer mee voort kunnen. Ik heb de knoop doorgehakt. De kogel is door de kerk. Ik moet de feiten onder ogen zien zoals ze zijn. Alles is loslaten, overgave en acceptatie.

Ik citeer vaak Prediker. Alles heeft zijn tijd. Er is een tijd van liefhebben, er is een tijd van haten. Een tijd van bouwen, een tijd van afbreken. Zo is er ook een tijd van met de scootmobiel en een tijd van zonder de scootmobiel. Ik zal manmoedig mijn nieuwe levensfase ingaan met mijn nieuwe Permobil met zijn zes wielen en praktische plastic tafelblad!

Kunnen wij een afspraak maken wanneer jullie mijn vriend komen afhalen?

Ik hoor graag van je,

Hartelijke groet,

Chris Veraart

Fotografie: still uit de film ‘Het gaat slecht, verder gaat het goed’

Back To Top